หลังจากที่อีกฝ่ายเอ่ยคำว่าคิดถึงออกมา ไม่รู้ว่าในรถเงียบไปตั้งแต่ตอนไหน มารู้ตัวอีกทีลูกน้องของเสี่ยก็หันมาถามว่าจะไปต่ออีกไหม เพราะออกมาไกลแล้วแต่ก็ไม่เจอ
"กลับบ้านก่อน"
"กลับบ้านไหน" ขนิษฐาได้ยินเขาสั่งลูกน้องบอกให้กลับบ้าน
"ก็บ้านผมไง"
"ฉันจะไปโรงพยาบาล"
"แล้วคุณมีคำตอบให้ลูกหรือยังล่ะ"
เสี่ยวิเศษเห็นเธอเงียบไปก็สั่งให้คนขับรถทำตามที่ตนเองบอก จนรถตู้วิ่งมาจอดที่คฤหาสน์หลังใหญ่
"ลงรถก่อน"
"ฉันไม่ลง"
"ถ้าไม่ลง ไม่ช่วยหาอีกนะ" วิเศษหมายถึงจะไม่ช่วยหามีนาแล้ว
"คุณมาที่นี่ก็ไม่ได้หาอยู่ดี"
"อย่าลืมสิว่าคนของผมเยอะ"
ขนิษฐายอมลงจากรถแล้วตามเขาเข้าไปในบ้าน ทำอะไรไม่ได้แล้วนี่
"หาเครื่องดื่มมาให้คุณผู้หญิงหน่อย"
"ค่ะ" แม่บ้านมองหน้าแขกที่มากับเสี่ย ท่านเปลี่ยนสเปคตั้งแต่เมื่อไร
ขนิษฐาเห็นสายตาแม่บ้านของเขามองมาก็รู้สึกอนาถตัวเอง
ผ่านไปสักพักก็มีใครไม่รู้เข้ามาในบ้าน
"คนนี้เหรอคะ
