ค่ำๆ วันเดียวกัน..
"แม่ได้ฤกษ์มาแล้วนะลูก"
"วันไหนครับ"
"อีกหนึ่งเดือนข้างหน้า"
"ทำไมมันนานจังล่ะครับ"
"เร็วสุดก็พรุ่งนี้แต่เราคงเตรียมงานไม่ทัน ลูกยังอยู่โรงพยาบาลอยู่เลย" จริงๆ ขนิษฐาก็ดูฤกษ์ไว้หลายฤกษ์อยู่ แต่ไอ้ที่เร็วสุดนี่มันเร็วเกินไป
"ผมเอาฤกษ์พรุ่งนี้ครับ" เป็นห่วงเธอมากแทบจะไม่เป็นอันนอนรักษาตัวอีกแล้ว
"พรุ่งนี้ยังไงก็ไม่ทันหรอกลูก"
"ทันสิครับ" เวทมนต์กัดฟันลุกขึ้น
"ลูกจะทำอะไร"
"ผมจะโทรไปให้พ่อเลี้ยงช่วยจัดการเรื่องโรงแรมให้ครับ"
"ถ้าจะเอาพรุ่งนี้จริงโรงแรมเดี๋ยวพ่อจัดการเอง"
"ไม่ต้อง" เวทมนต์เอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มากดโทรออก โดยที่ไม่สนใจคนที่เสนอตัวว่าจะทำให้เลย
>>{"พรุ่งนี้เลยเหรอ?"} ภูตะวันยังตกใจเลยฤกษ์แต่งงานอะไรจะเร็วสายฟ้าแลบขนาดนี้
{"พ่อเลี้ยงช่วยผมหน่อยนะครับ"}
>>{"ออกจากโรงพยาบาลหรือยังทำไมรีบขนาดนี้"}
{"ผมกำลังจะออกครับ"}
"ตาเวทอย่านะลูก" แม
