เย็นของวันนั้น..
"ลูกพาหนูมีนากลับบ้านไปพักผ่อนเถอะลูก"
"ผมว่าแม่นั่นแหละครับกลับบ้านไปพัก ที่นี่เดี๋ยวผมจะอยู่ดูแลเอง"
"ไม่ได้เราเพิ่งเข้าเรือนหอแค่คืนเดียวเอง"
"ทำไมครับ"
"คนแก่คนเฒ่าพูดไว้ว่าถ้าเข้าเรือนหอต้องให้ครบสามคืน"
"ก็ได้ครับถ้ามันทำให้แม่สบายใจ..ผมกลับนะครับ" ประโยคหลังเวทมนต์ปรายตามองไปดูคนที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยแบบเขินคำพูดตัวเองเล็กน้อยก่อนที่จะจูงมือของมีนาออกมาจากห้อง
"เชิญคุณเวทมนต์ขึ้นรถคันนี้ดีกว่าครับ" รถและคนขับประจำตัวของเสี่ยวิเศษขับมาจอดตรงทางออกของโรงพยาบาล
"ฉันเอารถมาด้วย"
"เสี่ยไม่อยากให้คุณขับรถเองครับร่างกายยังไม่แข็งแรง"
"ฉันยังไม่กลับบ้าน"
"คุณจะไปไหนบอกผมได้เลยครับ"
มีนาพยักหน้าและส่งยิ้มให้เขาเล็กน้อย อยากให้เขาลดทิฐิลงอีก เพราะเขาดูจะลดลงมากแล้วแต่ก็อยากให้ลงอีกสักหน่อย ..เวทมนต์ก็เลยยอมขึ้นรถตู้คันนั้น
"คุณจะไปทำไมที่นั่นคะ" ได้ยินเขาสั่งคน
