ในขณะที่ขนิษฐากำลังทำตัวไม่ถูก ทุกคนที่อยู่ในงานต่างก็เชียร์ อยากให้ทั้งสองมีความสุขกันสักที
"เราแต่งงานกันอีกครั้งได้ไหม ผมสัญญาว่าจะทำตัวให้ดีไม่เกเรเหลวไหลเหมือนแต่ก่อนแล้ว" วิเศษไม่ได้พูดเปล่ายังคงค่อยๆ วางเข่าลงกับพื้นในท่าคุกเข่า เพื่อขอหญิงอันเป็นที่รักแต่งงานอีกครั้ง
ขนิษฐามองไปดูลูกชาย เพราะนางไม่ได้ตัวคนเดียว
เวทมนต์พยักหน้าให้แม่ เขาสื่อความหมายเหมือนบอกแม่ว่าแล้วแต่ท่านจะตัดสินใจ
"คุณสัญญาแล้วนะ"
"ผมสัญญาด้วยชีวิต และทุกคนในที่นี้จงเป็นพยาน"
"แล้วจะคุกเข่าทำไม เดี๋ยวก็ได้หามส่งโรงพยาบาลอีกหรอก"
"คุณยอมจดทะเบียนสมรสกับผมแล้วใช่ไหม"
"ฉันไม่ค่อยเชื่อลมปากของคุณ ฉันอยากให้คุณทำให้ฉันเห็นมากกว่า" ขนิษฐาไม่บอกว่าต้องการอะไรให้เขาคิดเอง
"ได้สิ ผมจะยกทุกอย่างที่มีให้กับลูกและก็คุณ ถ้าจากนี้ไปผมทำผิดแม้แต่นิดผมยอมไปแต่ตัว"
แขกที่อยู่ในงานต่างก็ชื่นชมในการตัดสินใจของเสี่ย
ขน
