บทที่ 98

98 "เข้าไปสิ" ข้าวทิพย์ออกมาก็เห็นว่าฟีฟ่ายืนรออยู่หน้าห้อง "เข้าไปได้แน่นะ" "อย่าบอกนะว่าแค่นี้ก็กลัวเมียแล้ว" "รู้ได้ยังไง" "หึหึหึ" ข้าวทิพย์อดขำไม่ได้ถ้าเป็นคนอื่นคงปฏิเสธหรือไม่ก็บอกว่าตัวเองแค่เกรงใจ แต่พอได้ยินเสียงข้าวทิพย์ขำ ประตูห้องก็ถูกเปิดออกมาดูว่าข้างนอกมีอะไรกันทำไมถึงอารมณ์ดีกันจัง แต่พอเปิดคนที่ยืนอยู่หน้าประตูก็คือฟีฟ่า "ผมขอเข้าไปนะครับ" "แล้วแต่คุณสิ" จังหวะที่ฟีฟ่าหันกลับมาจะปิดประตูก็ได้ส่งสัญญาณมือบอกข้าวทิพย์ว่าโอเคแล้ว "คุณไม่ลงไปทำงานหรือไงคะ" "ใครจะมีกะจิตกะใจทำงานล่ะ เมียงอนขนาดนี้" "คุณพูดเหมือนก่อนหน้านี้ให้ฉันฟังหน่อย" "ใครจะมีกะจิตกะใจทำงานล่ะ" เพราะก่อนหน้าเขาพูดประโยคนี้ "ไม่ใช่" "เมียงอน" "ประโยคนี้ก็ไม่ใช่" "แล้วคุณอยากให้ผมพูดอะไรล่ะ" "ก็ตอนที่คุณดึงฉันไปนั่งบนตักไง" ฟีฟ่าใช้ความคิดว่าตอนนั้นเขาพูดอะไรบ้าง "คุณจำไม่ได้จริงๆ เหรอ" "