79
"คุณ!" จากเมื่อสักครู่ที่มีหลากหลายอารมณ์มาก ทั้งน้อยใจทั้งเสียดายที่ไม่ได้อยู่เซอร์ไพรส์วันเกิดตัวเอง แต่เขากลับทำให้เธอลืมความรู้สึกพวกนั้นไปจนหมดสิ้น
"เซอร์ไพรส์พอหรือยังครับ หรือจะเอาเซอร์ไพรส์กว่านี้อีก"
"คุณแผ่นดินคุณกล้าทำแบบนี้ได้ยังไง"
"ก็ผมอยากเป็นของขวัญวันเกิดให้คุณ"
"แล้วทำไมคุณต้องมัดโบว์แค่ตรงนั้นด้วย"
"ตรงนี้แหละเหมาะที่สุดแล้วมาแกะโบว์สิครับ"
หญิงสาวก้าวเดินเข้าไปหาเขาที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม
พอเดินเข้าไปใกล้มือเรียวก็เอื้อมไปดึงปมตรงปลายโบว์
"เบาๆ นะครับมันเป็นริบบิ้นเดี๋ยวมันบาดเอา" เขาหมายถึงกลัวว่าขอบริบบิ้นจะบาดเนื้อบางๆ ตรงที่มัดอยู่
"คิดได้ยังไงเอาริบบิ้นมามัด"
"ก็ในตู้เสื้อผ้าของคุณมันมีอยู่แค่นี้"
"อุ๊ยคุณแผ่นดิน" พอเธอถอดโบว์ออกให้แล้วเขาก็โน้มลงมาใกล้ริมฝีปาก
"ขอหน่อยนะ หลายวันแล้ว"
"ถ้าคุณสัญญาว่าจะทำเบาๆ ก็ได้ค่ะ"
"ผมสัญญาครับ" ชายหนุ่มชูนิ้วข
