49
"แบบนี้นี่เอง"
"อะไรเหรอลูก" กานดาเห็นชมพูนุชมองดูหน้าเด็กชัดๆ แล้วก็พูดออกมา
"ก็เคยได้ยินคนแก่ๆ พูดกันว่าผู้ชายหน้าเหมือนพ่อหรือผู้หญิงหน้าเหมือนแม่จะอาภัพไงคะ"
"หนูชม!" กานดารีบปรามหลานไว้ เพราะมันไม่ใช่สถานการณ์ที่จะมาพูดเรื่องนี้เลย
"ชมพูดจริงนี่คะ" เพราะถ้าไม่อาภัพคงไม่พ่อไปทางแม่ไปทางแบบนี้หรอก
"น้าวางอาหารไว้ตรงนี้นะ อย่าลืมทานข้าวกันด้วยล่ะ" กานดารีบพาชมพูนุชออกมาก่อนที่จะพูดอะไรมากไปกว่านี้
พอทุกคนไปแล้วข้าวทิพย์ก็หยิบเอาอาหารสำหรับเด็กมาป้อนลูก
"เดี๋ยวผมป้อนลูกคุณทานข้าวเถอะ"
"ฉันป้อนเองค่ะ"
"คุณยังไม่หายโกรธผมเหรอ"
"โกรธ? คุณคิดว่าฉันโกรธคุณหรือคะ" เพราะมันผ่านคำนี้ไปนานแล้ว จะเรียกว่ามันคือความเสียใจ ความระทมทุกข์ในหัวใจก็ยังได้เลย
"หม่ำๆ" นะโมเห็นแม่ตักอาหารคาช้อนไว้ไม่ยื่นเข้ามาใส่ปากให้สักที
"แม่ขอโทษครับ หนูหิวมากเลยหรือลูก"
เขตแดนเห็นภาพนี้แทบน้ำตาไหลอีกคร
