บทที่ 42

42 "ฉันจะกลับบ้าน ถ้าคุณไม่ไปส่งฉันจะกลับเอง" "ก็บอกแล้วไงว่าคืนนี้จะค้างที่นี่" "ตกลงค่ะ..ฉันกลับเองก็ได้" หญิงสาวแกะมือเขาออก "ข้าวทิพย์ทำไมคุณดื้อจังเลย" "ฉันมีครอบครัวที่รออยู่ ทั้งลูกและป้าที่นอนป่วยอยู่โรงพยาบาล" ขนาดเรื่องลูกเขายังรู้แล้วทำไมแค่เรื่องป้าเขาจะไม่รู้ "ก็ได้ผมจะพากลับ มาขึ้นรถ" บนรถระหว่างทาง.. "หิวไหม" "ไม่ค่ะ" "ถ้าง่วงก็นอนนะไปถึงแล้วเดี๋ยวจะปลุก" เพราะตอนนี้ก็ค่ำมากแล้ว คิดว่ากว่าจะถึงบ้านคงมืดกว่านี้เพราะรถกำลังติด "ไม่ค่ะ" เขตแดนปรายตามองมาดูเธอเล็กน้อย ก่อนที่จะหันกลับมาตั้งใจขับรถ จนรถวิ่งมาจอดอยู่ที่บ้านหลังที่เขาซื้อให้ "คุณไม่ต้องลง" "ทำไม" ข้าวทิพย์เปิดประตูลงจากรถโดยไม่ตอบว่าทำไมถึงไม่ให้เขาลงด้วย แต่ถึงแม้เธอจะห้ามเขาก็ต้องตามลงไป ครั้งเดียวก็พอแล้วกับความขี้ขลาด แต่ครั้งนั้นไม่ใช่ว่าเขาจะไม่ตอบโต้พ่อเลย เพราะเขาตอบโต้จนท่านล้ม และอาการก็