Just sex สยบรักนายแบดบอย (18+)

01 จะเสียตัวหรือเสียบ้าน ตึก! ตึก! "มะ..แม่!!" น้ำหนาววิ่งถลาเข้าไปประคองคนเป็นแม่ก่อนตวัดมองชายร่างสูงสี่คนกำลังพังข้าวของในบ้านของเธอ โคร่มมมม!!! เพล้งงง!! "นี่! พวกแกหยุดนะ! ถ้าไม่หยุดฉันจะแจ้งตำรวจ!!" "แจ้งเลยสาวน้อย อยากรู้เหมือนกันว่าระหว่างเจ้าหนี้กับลูกหนี้ตำรวจจะเข้าข้างใคร!!" "ฮ้ะ!! หนี้? มะ..แม่เป็นหนี้พวกเขาหรอคะ" "ก็เออน่ะสิ!" "แม่!!" "ก็ฉันอยากเสี่ยงดวง" "นี่แม่กลับไปเล่นการพนันอีกแล้วหรอ" "..." วรรณาตวัดมองลูกเลี้ยงด้วยความไม่พอใจก่อนยกมือผลักร่างน้ำหนาวจนล้มก้นจ้ำม้ำ "เพราะใครกันล่ะที่มันทิ้งหนี้ไว้! ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อแกฉันต้องมาทำงานงกๆหาเงินใช้หนี้ไหม!!" "หนาวก็หาช่วยอีกแรงอยู่นี่ไงคะ แต่นี่แม่เล่นไปเสี่ยงดวงที่คาสิโนอ่ะ สุดท้ายก็ไม่ได้อะไรกลับคืนมา" "ไม่รู้ไม่ชี้นี่ก็ไม่ใช่บ้านฉัน ใครจะยึดก็ยึดไป!" "แต่นี่มันบ้านหนาวนะคะ! เผื่อซักวันคุณพ่อกลับมา" "พ่อแกไปเมาหัวราน้ำอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้" วรรณาตัดสินใจลุกขึ้นเดินไปบอกชายฉกรรจ์สี่คน "เอ่อ..บ้านหลังนี้พอใช้หนี้ได้ไหมคะ" "ไม่ได้นะคะ!!" "อย่ามายุ่งอีน้ำหนาว!" "นี่มันบ้านหนาวกับพ่อ แม่จะยกให้คนอื่นไม่ได้นะ!" เธอไม่ยอม! บ้านหลังนี้เธออยู่มาตั้งแต่เกิด มันเป็นบ้านที่สร้างจากน้ำพักน้ำแรงของพ่อกับแม่ ถึงมันจะเป็นบ้านเก่าๆหลังเล็ก แต่มันก็มีคุณค่าทางจิตใจ "ถ้าไม่ยกให้เขาไปฉันก็ตายสิ เจ้าของคาสิโนเขาส่งลูกน้องมาทวงหนี้ฉันหลายครั้งแล้ว" "เดี๋ยวหนาวจะหาเงินมาใช้หนี้แทนแม่เองค่ะ แต่อย่ายกบ้านหลังนี้ให้คนอื่นเลยนะ" "หนึ่งล้านบาทแกจะเอาปัญญาที่ไหนหามาคืนฮ้ะ! พูดอะไรหัดใช้สมองคิดบ้าง ยกให้เขาไปเถอะไอ้บ้านเฮงซวยหลังนี้หลังแล้วก็ย้ายไปนอนใต้สะพาน เดี๋ยวก็มีคนใจบุญมารับเราไปอยู่ด้วย!" "ไม่! หยุดนะ!!" หนาววิ่งเข้าไปดึงชายร่างสูงที่กำลังจะเก็บรูปแม่ของเธอเข้าถุงดำ "ดะ..เดี๋ยวฉันจะหาเงินมาคืนเอง!" "..." พวกมันปรายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนหัวเราะเยาะ "ฮ่า ฮ่า น้ำหน้าอย่างนี้จะมีปัญญารึ?" "ฉันขอเวลาหนึ่งปี!" "นานไปสาวน้อย เจ้านายของฉันทำธุรกิจไม่ได้ทำการกุศล" "ละ..แล้วพวกคุณให้เวลาเท่าไหร่" "สามวัน" "ฮ้ะ! สามวัน!!" อยากจะบ้าตาย สามวันหนึ่งล้านบาทใครมันจะไปหาทันกับค่าแรงแค่วันละสามร้อย! "ใช่ เจ้านายให้เวลาคุณวรรณาหนึ่งเดือนเต็ม แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะคืน" "ฉะ..ฉันขอยืดระยะเวลาได้ไหม เห็นใจฉันเถอะนะ บ้านหลังนี้เป็นบ้านของพ่อกับแม่ฉัน" "ไม่ได้หรอกหนู ธุรกิจก็คือธุรกิจ" "แต่หนูหาไม่ทันจริงๆ" "หาไม่ทันงั้นก็..โอนบ้านมาซะ" "ไม่นะ! ไม่!" น้ำหนาววิ่งถลาเข้าไปเกาะขาของพวกมันอย่างอ้อนวอน เผื่อวันหนึ่งพ่อของเธอกลับมาแล้วท่านจะไปอยู่ที่ไหน "มะ..มีอะไรที่พอจะแทนบ้านได้ไหมคะ" พวกมันปรายตามองเข้าของเครื่องใช้เก่าๆในบ้าน ต่อให้ขายหมดทั้งบ้านก็ยังไม่พอใช้หนี้เลย "บอกตรงๆนะ บ้านหลังนี้แทบไม่มีอะไรเลย ต่อให้ขายหมดทั้งหลังก็ยังไม่พอใช้หนี้เลย โชคดีที่เฮียเขาปราณี" "ม่ายยยยย!!!" ในขณะที่พวกมันกำลังจะกลับเข้าไปขนของเก่าๆในบ้านทิ้ง จู่ๆก็มีชายฉกรรจ์คนหนึ่งเดินเข้ามา มันใช้มือเชยคางของน้ำหนาวขึ้น "อีนี่สวยไม่เบาเลยนะ" "แล้วไง" "ที่คาสิโนยังขาดคนนะ ถ้าเกิดเอามันไปบางทีอาจจะขายได้ราคา" O.O!! เหว่อออ!! ฮ้ะ!! วะไงนะ..ขายได้ราคา!!! "เออวะ" พวกมันเดินเข้ามารุมน้ำหนาวก่อนยกมือถือถ่ายรูปของเธอส่งไปให้บอสใหญ่ดู "บอสบอกว่าเอาตัวมันไป" "มะ..ไม่นะ!! ฉันไม่ขายตัวเด็ดขาด!!" "เอามันไปเลยค่ะ" "แม่!!" "แกไม่อยากเสียบ้านไม่ใช่หรอ งั้นก็เสียตัวแทนจะเป็นไรไป ดีซะอีกเผื่อมีเสี่ยรวยๆรับเลี้ยง เราจะได้สบายไง!" "ไม่เอาแม่!!" "เอาตัวมันไปเลยค่ะ" วรรณวิ่งเข้าไปบอกชายฉกรรจ์พร้อมยื่นบัตรประชาชนของน้ำหนาวให้ "ถ้าขายได้ราคา อย่าลืมมาแบ่งอิฉันนะคะ" "อิเจ๊นี่เห็นแก่เงินจริงๆ" "มันเป็นแค่ลูกเลี้ยงค่ะ ไม่ใช่ลูกในไส้ของอิฉัน" "ไปหนู! ไปขึ้นรถ เลือกเอาละกันว่าจะเสียตัวหรือเสียบ้าน" พวกมันยื่นคำขาด หนำซ้ำแม่เลี้ยงของเธอยังเห็นดีเห็นงามด้วยแถมยังไล่ตะเพิดออกจากบ้านอีก พ่อก็หายไป แม่แท้ๆก็เสียไปนานแล้ว ทำไมชีวิตของน้ำหนาวต้องเจออะไรแบบนี้ด้วย ฮือออ... เสียตัวแลกกับการเสียบ้านงั้นหรอ! ม่ายยยยย~