หนึ่งพิภพตื่นแต่เช้ามาตักบาตรกับน้าพริกด้านหน้าคอนโดฯ แน่นอนว่าเจ้าดื้อก็ต้องมาด้วย จะอยากมาหรือไม่อยากมา ฝรั่งน้อยก็ต้องอุ้มมาด้วย
“วิคเตอร์พนมมือค่ะ” พริมาให้หลานพนมมือหลังจากใส่บาตรเสร็จ
“ดื้อยอก่องนะ” หนึ่งพิภพวางเจ้าดื้อลงบนพื้น มันก็แสนรู้นั่งรอข้างๆ พร้อมกระดิกหางไปมา
“สัพพีติโย วิวัชชันตุ, สัพพะโรโค วินัสสะตุ มา เต ภะวัตวันตะราโย, สุขี ทีฆายุโก ภวะ อภิวาทะนะสีลิสสะ นิจจัง, วุฑฒาปะจายิโน จัตตาโร ธัมมา วัฑฒันติ อายุ วัณโณ สุขัง พะลัง ฯ” หลวงตาให้พรจบก็เดินอย่างสำรวมจากไปพร้อมกับเด็กวัดที่เดินสงบเสงี่ยมตามหลัง
“น้าพริกๆ พระพูดไย” หนึ่งพิภพไม่เข้าใจสิ่งที่หลวงตาเปล่งออกมา
“พระท่านให้พรค่ะ เป็นภาษาบาลี ความจัญไรทั้งปวง จงบำราศไป โรคทั้งปวงของท่านจงหาย อันตรายทั้งปวง จงอย่ามีแก่ท่าน แปลได้ประมาณนี้ค่ะ”
“วิคใจแย้ว” หนึ่งพิภพเข้าใจแล้ว
“งั้นเราก็กลับห้องกันค่ะ”
“ดื้อกลับ ดื้อ? ด
