“หิวๆ เภเพลินหิวมาก” กลับจากวัดก็หิวโซ และเป็นเวลาอาหารเย็นพอดี
“ทวดตักข้าวให้นะลูก” คนเป็นทวดรีบตักข้าวให้เหลนสาว
“หายไปทั้งวัน นี่ถ้าวัดมีข้าวเย็นให้กิน ลูกสาวแมแม่คงหอบผ้าหอบผ่อนไปนอนที่วัดแล้ว”
“เภเพลินบวกไม่ได้ เป็งเณงเภเพลินไม่ได้ เภเพลินเป็งผู้ฉิง เป็งคงฉวยฉุดในอัมพวา” ปากที่ส่งเสียงเจื้อยแจ้ว แต่ก็ไม่หยุดกิน
“น้องเพลินไปกินข้าววัดทุกวันแบบนี้ หมาที่วัดร้องไห้แน่” ภาคภูมิแกล้งว่าลูกสาว
“พอพ่อ หมาวัดย้องไห้ทำไม” ความสงสัยไม่ได้ช่วยชะลอมือที่ตักข้าวเข้าปากด้วยความหิวโหย
“ไม่มีข้าวกิน...”
เพียะ!
“โอ๊ย! ยายตีแคนทำไมเนี่ย” ภาคภูมิลูบต้นแขนที่ถูกยายขิมตี
“แคนว่าเพลินเภรีแย่งข้าวหมากินเหรอ”
“แคนไม่ได้ว่าน้องเพลินแย่งข้าวหมากิน แต่น้องเพลินกินข้าวหมดจนไม่เหลือถึงหมาต่างหาก”
“ข้าววัดอาหย่อยมาก กับข้าวเยอะมาก พรุ่งนี้เภเพลินไปกิงข้าววัดอีก”
“ยังจะไปอีกเหรอคะ” กวินธิดาถามเส
