“จะไป มายิงจะไปด้วย”
“มิยาจะไปด้วย จะไปๆ”
เสียงร้องโวยวายเอาแต่ใจของพี่น้องฝาแฝด ร้องตามน้าปลาวาฬกับน้าพริก และคุณตากับคุณยายไป Ecio Bar แต่ด้วยเป็นเวลาเปิดร้าน ทั้งคู่จึงไม่สามารถไปด้วยได้
“มาริน มิรา ยังตัวเล็กอยู่ ไปไม่ได้ค่ะ อยู่ช่วยมี้เลี้ยงน้องวิคเตอร์ดีกว่านะคะ” อลินดาหว่านล้อมลูกสาว แต่จู่ๆ ทั้งคู่ก็พากันวิ่งออกไป ทุกคนมองด้วยความแปลกใจ
“พากันไปไหน” ไลลาลิณพูดด้วยความสงสัย เช่นเดียวกับทุกคน
ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก...
เสียงที่ได้ยินยิ่งทำให้เกิดความสงสัย แต่ไม่นานทุกคนก็คลายความสงสัยนั้น หนึ่งนภากับหนึ่งวารีเดินกลับมาโดยที่ทั้งคู่อยู่บนรองเท้าส้นสูงที่มีความสูงมากที่สุด แต่เท้าของทั้งคู่เล็กกว่ารองเท้าที่ใส่มากจึงทำให้จะล้มคะมำอยู่หลายครั้ง
“ตัวฉูงแย้ว ไปได้แย้ว” แววตาแป๋วแหววที่เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำใสของทั้งสองคนสร้างความเอ็นดูให้กับทุกคนยิ่งนัก และทำคนเป็นน้าใจอ่อนยวบกับความพยายา
