“เฉดแย้ว อาหย่อยชัวร์” เพลินเภรีปรบมือดีใจหลังจากเสียงเสร็จการทำงานของเตาอบดังขึ้น
“ฉูดแม่จ๋าหย่อยชัวร์ ฉูดพี่เพอไม่ยู้หย่อยไหม” คนเป็นน้องมั่นใจในสูตรเค้กของแม่ แต่กับสูตรเค้กของพี่เพลิน พวกตนไม่มั่นใจเลยว่าเค้กจะออกมาเป็นแบบใด
“ลันตา อันดา เพลิน ทำอะไรกันคะ” พริมายังอยู่ในชุดนอน จะเข้าไปดูลูกสาวยังห้องนอนที่เด็กๆ นอนกันอยู่ ก็พบลูกสาวฝาแฝดกับน้องเพลินอยู่ที่เคาน์เตอร์ครัว
“ทำเค้กช็อกแย็ก” ทั้ง 3 คน กำลังทำคัพเค้กช็อกโกแลต
“แม่จ๋าเคยบอกแล้วใช่ไหมว่าไม่ให้เปิดปิดเครื่องใช้ไฟฟ้าขณะที่ไม่มีผู้ใหญ่อยู่ด้วย” พริมามองคัพเค้กที่ถูกอบจนเสร็จแล้ว แต่ยังไม่ได้เอาออกจากเตาอบ
“แม่จ๋าฉอง อังดาจำได้”
“ยังตาโทฉับ ป้าแม่บ้างเปิก” มาลารินรู้ว่าถ้าจะติดต่อแม่บ้านเพียงแค่ยกหูโทรศัพท์บ้าน แล้วกดเลข 0 แม่บ้านของคอนโดมิเนียมก็จะรีบมาภายใน 10 นาที
“แล้วทำไมไม่เรียกแม่จ๋าล่ะคะ”
“แม่จ๋าหยับ” เพราะแม่หลับ
