“อายุงฉะหวัดค่ะ น้าปลาวางนองฉะบายไหม” อคิราห์ลืมตาขึ้นมาก็เจอใบหน้าจิ้มลิ้มพร้อมรอยยิ้มสดใสของหลานสาวตัวน้อยทั้งสอง
“นอนโซฟาสบายมากๆ เลยครับ”
“งั้งนองหยอดไปเยยนะ”
“มิราอย่าใจร้ายกับน้าสิครับ น้าก็อยากนอนกอดน้าพริกบ้าง” อคิราห์รวบตัวหลานสาวทั้งสองขึ้นมาบนโซฟา ทั้งคู่เกยอยู่บนร่างกำยำของเขา
“มีบู้ไหม”
“เติมบู้ให้เต็มตู้จุ่มเลย โอเคไหมครับ”
“เคๆ เยย” เมื่อได้ของที่ต้องการ ทุกอย่างก็เป็นเรื่องง่าย
“น้าไปส่งน้าพริกที่โรงแรมเสร็จ ต้องไปเอาเครื่องเพชรที่คุณตาสั่งให้คุณยาย มาริน มิรา ไปกับน้าไหมครับ”
“ไปอยู่แย้วค่ะ”
“งั้นก็อาบน้ำ แต่งตัวเลยครับ”
“ช่วยน้าพริกทำอาหางเช้าก่อง” ว่าแล้วเด็กหญิงหน้าเหมือนก็ลงจากตัวคนเป็นน้า
หนึ่งนภากับหนึ่งวารีพากันออกจากห้องนอนของคนเป็นน้า ตั้งใจจะช่วยน้าสะใภ้ทำอาหารเช้า
“ไม่ได้กิงอาหางฝีมือน้าพริกหยายวัง มายิงกับมิยาผอมจะแย่แย้ว” เสียงใสเจื้อยแจ้วตามประ
