“พี่เพลิน หมีโคย่า” ไตรฉัตรชี้ไปยังโคอาล่าที่เกาะอยู่บนกิ่งไม้ให้พี่เพลินดู
“หมีโคย่าดีดเด้ง”
“เด้งๆๆ” เพลินเภรีกับไตรฉัตรพากันส่ายก้นดีดเด้งสนุกสนาน
“โคอาล่าไม่ใช่หมี”
“หน้าเหมืองหมีนะพี่ของขวัง หมีแหยะ” เพลินเภรีเชื่อในสายตาตัวเอง
“ช่าย~~ หมีชัวร์ๆ” ไตรฉัตรเห็นด้วยกับพี่เพลิน ส่วนพี่ของขวัญทำหน้าเอือมระอาน้องๆ ที่ไม่ยอมเชื่อที่ตนพูด ปัณณ์คุณณ์จึงรับหน้าที่อธิบายให้น้องๆ เข้าใจ
“ของขวัญพูดถูกแล้ว โคอาล่าเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมมีกระเป๋าหน้าท้อง จำพวกพอสซัม ไม่ใช่หมี”
“พี่ไฟท์เตอร์ฉลาดมาก เหมือนหนูเลย”
“พี่เพลินหยาดน้อยเหมืองไตรเนอะ” เมื่อพี่ของขวัญฉลาดมากเหมือนพี่ไฟท์เตอร์ ตนกับพี่เพลินก็ต้องฉลาดน้อย เพราะไม่รู้ว่าโคอาล่าไม่ใช่หมี
“คงไม่ยู้ ไม่ผิด ทวดขิมบอก แย้วทวดขิมก็บอกอีก อยู่ที่เยียงยู้ อยู่ที่ยอมยับมัง เพราะชีวิตคือกางเยียงยู้ พี่เภเพลินจำได้แม่งๆ เยย”
“แล้วทำไมลืมว่าโค
