“ดื้อไม่ดื้อนะ ดื้อเป็งหมาดี เชื่อฟังวิคนะ” หนึ่งพิภพนั่งอยู่บนคาร์ซีทเบาะหลังแถว 3 ยื่นมือไปลูบหัวเจ้าดื้อที่อยู่ในตะกร้าหวายที่ปูด้วยผ้าผืนนุ่มข้างๆ ตัวเอง ส่วนพี่สาวทั้ง 2 คน นั่งอยู่เบาะแถว 2 โดยมีน้าปลาวาฬเป็นคนขับรถ ส่วนน้าพริกก็นั่งข้างหน้าคู่กัน
“จะดื้อเพราะเชื่อฟังวิคเตอร์นี่แหละ”
“จะเป็นหมาไม่ดีก็เพราะเชื่อฟังวิคเตอร์นี่แหละ”
“พี่มายิงพูดไย พี่มิยาพูดไย พูดไยหยอ” หนึ่งพิภพได้ยินไม่ถนัด เพราะพี่สาวพูดเสียงเบา
“เปล่า” คนเป็นพี่สาวตอบปฏิเสธพร้อมเพียง
“เปล่าหยอ อ๋อๆ ไม่พูดไย”
“เดี๋ยวเราแวะซื้ออาหารกับของใช้เจ้าดื้อก่อนนะครับ” อคิราห์มองผ่านกระจกมองหลัง บอกหลานๆ
“รับทราบค่ะ” หนึ่งนภากับหนึ่งวารีตอบเสียงดังฟังชัด
“ยับชาบเยย ดื้อยับชาบฉิ” หนึ่งพิภพก็ตอบเสียงดัง และให้เจ้าดื้อตอบคนเป็นน้าด้วย
โฮ่งๆ
เจ้าดื้อส่งเสียงเห่ารับทราบตามที่หนึ่งพิภพบอกอย่างแสนรู้
“ดื้อเก่งมาก แต่ว
