“คิดถึง” เสียงของความคิดถึงดังไปทั่วบริเวณคฤหาสน์หลังงามของแทนไทเมื่อเดวาก้าวเท้าลงจากรถ ลูกหลานมาคอยท่า ขาดก็แต่ครอบครัวของภิณที่อยู่แวนคูเวอร์ ประเทศแคนาดา และครอบครัวของอธิที่อยู่ภูเก็ต เดวาได้อยู่ในอ้อมกอดของญาติพี่น้องทุกคนในที่นี้
“มาบ้านคุณทวดทีไรคนกอดเยอะเลย” เสียงใสของเดวาออดอ้อนคนเป็นทวด
“เพราะทุกคนรักเดวาไงคะ” พรพระพายลูบศีรษะเล็กของเดวาอย่างอ่อนโยน เป็นไปด้วยความเอ็นดู
“เดวามาอยู่กับทวดที่นี่ไหมลูก”
“ไม่ได้นะครับพ่อแทน…” เดลพูดขึ้นทันควัน ก่อนจะสงบปากลงเมื่อทุกสายตาพุ่งเป้ามาที่ตนเพียงคนเดียว ก่อนจะให้เหตุผล
“ถ้าเดวามาอยู่บ้านทวดแทน ดาอันเหงาแย่เลย”
“เอาดาอันมาอ้าง ตัวเองนั่นแหละที่จะเหงา แค่เดวาไปโรงเรียนยังตามไปเฝ้าแทบทุกวัน” เอวากระแนะกระแหนคนเป็นสามี ไม่ใช่แค่หลาน แต่เดลเป็นแบบนี้ตั้งแต่ลูกๆ แล้ว
“ก็เดวายังเล็กอยู่ เฮียกลัวเดวาได้รับอันตราย เฮียผิดเหรอ ก็ไม่”
“ถา
