“ป้อ เย่งได้ยัง นาง ไฟจะไปนู้ง หาวาวา วาวานู้ง ไฟยงเหอะ นะป้อนะ” แสบไฟของทุกคนเริ่มออกอาการขยุกขยิก อยากวิ่งเล่นตามที่ใจตัวเองต้องการ อยากไปหาเดวาที่อยู่ในทุกช่วงพิธีกับพ่อแม่ แต่ตนถูกคนเป็นพ่ออุ้มไว้แทบจะตลอดเวลาในช่วงพิธีการสำคัญ เช่นเดียวกับชาวแก๊งแฝดที่ถูกอุ้มไว้โดยพ่อๆ หรือลุง ป้า น้า อา ทั้งหลาย หากปล่อยให้วิ่งตามอำเภอใจ สถานที่ที่ถูกเนรมิตไว้อย่างสวยงามคงได้พังพินาศราบเป็นหน้ากลองแน่
“ยังลงไม่ได้ครับ ให้แขกกลับก่อน”
“แมะ ป้อไม่ให้ยง ป้อย้าย ย้ายฉุดๆ แมะไม่ยักป้อนะ” ไฟฟ้องคนเป็นแม่ปากยู่ ไม่ให้รักพ่อ เพราะพ่อใจร้ายที่สุด
“อีกแป๊บเดียวค่ะ ให้ป้านีราโยนช่อดอกไม้ก่อนนะคะ”
“มีแต่คงย้าย ย้ายกังฉุดๆ ป้อย้าย แมะย้าย ย้ายฉุดๆ” แม้แต่แม่ก็ไม่เข้าข้าง เด็กน้อยจอมแสบกอดอกหน้าเง้า บ่นกระปอดกระแปด มีแต่คนใจร้าย ทั้งพ่อทั้งแม่ใจร้ายที่สุด
“บ่นเก่งจริงเหลนทวดคนนี้” ดิษย์ คุณทวดของจอมแสบเอ่ยว่
