“สวัสดีค่ะ/สวัสดีครับ” เสียงทักทายของสมาชิกในครอบครัวของบัวกับฟ้าใสที่เดินทางมาถึงไร่จันทรัชในช่วงสายของวันใหม่
“คุณเป็นยังไงบ้างลูก” เอวาถามหลานชายที่ข้อมือข้างซ้ายมีผ้าพันไว้
“ข้อมือเคล็ดครับ แต่แค่อาทิตย์เดียวก็หายแล้วครับ”
“ตาสายฟ้าบอกสองถึงสี่อาทิตย์หรอก” รักจดจำทุกคำพูดของสายฟ้าได้เป็นอย่างดี
“ตาสายฟ้าก็พูดเผื่อไว้ ใช่ไหมครับอาธันน์”
“ไม่ใช่ครับ กว่าจะหายเป็นปกติต้องใช้เวลาสองถึงสี่สัปดาห์ครับ ในระหว่างนี้พยายามงดใช้ข้อมือด้วย”
“โธ่อาธันน์ เข้าข้างกันหน่อยก็ไม่ได้” คุณหน้าสลดในพลัน
“งดใช้ข้อมือคือห้ามขี่รถมอไซต์ด้วย คุณยายบอก” รักย้ำเตือนถ้อยคำของคนเป็นยาย
“ขาดใจพอดี”
“คุณยายเป็นห่วงคุณไงคะ”
“คุณเข้าใจครับคุณแม่ว่าคุณยายเป็นห่วง” คุณตอบเสียงอ่อย เข้าใจว่ายายเป็นห่วง แต่การขี่รถมอเตอร์ก็เปรียบเสมือนชีวิตของตนไปแล้ว หลังเลิกเรียนจะต้องไปสนามแข่งรถเพื่อฝึกซ้อม เพราะเป้าหมายท
