อ่า แรงจะลุกยังไม่มี แบบนี้จะตามนิเนลไปได้ไงวะ ผมไม่น่าชะล่าใจเลย ไม่น่าปล่อยให้ความไม่แน่นอนเกิดขึ้น ถ้าไม่ลืมนิเนลยังไงซะไอ้เวรนั่นก็ไม่มีโอกาสได้ลงมือ
เพราะความโลเลทำให้ผมพลาดเอง
ย้อนกลับไปเมื่อตอนบ่ายของเมื่อวาน ที่ได้รับข่าวร้าย มะพร้าวเริ่มกดดันผมมากขึ้นด้วยการจะแต่งงานกับคนอื่น ผมที่เคยคิดเอาไว้ว่าคงไม่สนไม่แคร์ ต่อให้เธอจะเป็นของใครต่อใคร แต่พอเอาเข้าจริง ๆ มันไม่ง่ายอย่างที่คิดเอาไว้
ผมทำใจไม่ได้ และเมื่อทำใจไม่ได้ผมก็ไม่พร้อมที่จะอยู่ตรงนั้น ผมรีบขับรถออกจากบ้าน โดยที่ลืมผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่เป็นภรรยาของผม ผู้หญิงที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย กว่าจะรู้ตัวและวนรถกลับไปรับ เธอก็ขึ้นแท็กซี่ไปแล้ว ผมกลับมารับเธอช้าไปเกือบ 2 ชั่วโมง เพราะมัวแต่เอาอารมณ์โกรธไปลงที่คันเร่งเหมือนที่เคยทำ
“ยอมรับเถอะว่าคนที่เรซรักคือพี่ ครบหนึ่งปีก็ปล่อยอีเด็กนั่นไปซะ หรือบางทีมันอาจจะทิ้งเรซเร็ว ๆ นี้” คือค
