ฉันและพี่บิวมาถึงจุดหมายในเวลาเที่ยงคืนกว่า เราจอดรถกันที่ข้างบ้าน เป็นบ้านหลังใหญ่ มีสนามหน้าบ้าน มีชิงช้า และอีกหลายอย่าง ที่มองเห็นชัดเจนเพราะบ้านยังคงเปิดไฟสว่างไสวทั้งที่ดึกดื่นมากแล้ว
“เอาไงดี บีบแตรเรียก หรือนั่งรอแบบนี้” พี่บิวหันมาถาม
“แล้วพี่บิวคิดว่าเนลควรทำไงดีคะ” ก็พอเอาเข้าจริง ๆ ตัวฉันก็ไม่กล้าที่จะเดินลงไปกดออดเรียก ไม่กล้ามองภาพที่มันอาจจะบาดตา
“นั่งรอก่อนก็ได้ พี่ให้เวลาเนลทำใจก่อน” พูดมาแบบนี้ฉันคิดดีไม่ได้เลย
“เนลเลยรบกวนพี่บิวเลยอะ ความจริงพี่ควรนอนกอดเจ้าสาวแล้ว” พอเห็นหน้าพี่บิวก็อดคิดไม่ได้
“คิดมากน่า พี่จะไปนอนกอดเด็กนั่นได้ไง อายุยังไม่ครบ 18 ด้วยซ้ำ”
“หืม? นี่พี่บิว…”
“คนมันอยากไปเริงรักกัน ก็เลยฝากภาระไว้ที่พี่” หมายถึงใคร? ที่ว่าไปเริงรักกัน
“พี่บิว เรียกน้องเขาแบบนั้นได้ไงคะ”
“ยัยเด็กโลกสวยนั่นวัน ๆ สนแต่ของกินกับผู้ายในซีรีย์ มีของกินกับซีรีย์คือสว
