คำว่าหย่าออกจากปากคุณย่าของนิเนล ผมไม่รู้ว่าย่าของเนลมาได้ยังไง เท่าที่รู้ตอนนี้เนลกำลังเดินไกลออกไปเรื่อย ๆ และผมได้เสียนิเนลไปแล้ว เสียไปแบบที่ไม่มีทางจะเอากลับมายืนข้าง ๆ มายิ้ม ร้องไห้ หัวเราะด้วยกันได้อีก
ชีวิตผมหลังจากนี้จะไม่มีน้องอีกต่อไป
ไอ้หน้าจิ้มลิ้มเดินมาหยุดตรงหน้าผมขณะที่ผมมึนงงทำอะไรไม่ถูก “ไม่คิดว่าจะโง่ขนาดนี้ ขอบคุณความโง่ของมึงที่ทำให้ทุกอย่างมันง่ายขึ้น โชคดีนะ” มันยกยิ้มก่อนจะถ่มน้ำลายลงมาใส่หน้าผม
สมองที่มีแค่น้อยนิดของผมเริ่มลำดับเหตุการณ์เมื่อผู้หญิงที่ผมเคยคลั่งนั่งลงข้าง ๆ ผมและพูดว่า “เลิกร้องไห้ได้แล้ว ร้องไห้แบบนี้ไม่ใช่เรซของพี่เลยนะ เรซที่พี่รู้จักไม่ใช่คนอ่อนแอแบบนี้นี่นา พอมีความรักขึ้นมาจริง ๆ เปลี่ยนเป็นคนละคนเลยน้า”
“ย่าพิมพามาได้ไง” ผมไม่สนที่เธอพูด ผมสนแค่ว่าย่าพิมมาได้ยังไง
“พี่โทรมาเอง ทำไมอะ ไม่ชอบเหรอ นี่ช็อตเด็ดเลยนะ ชอบปะ พี่โคตรชอบเลยอะ ย
