รุ่งเช้า
ฝันหวานตื่นมาด้วยอาการปวดหัว แต่ก็รีบอาบน้ำแต่งตัวออกจากบ้านโดยเร็ว เมื่อสิ่งที่เธอทำเมื่อคืนผุดขึ้นมาในหัวไม่หยุด แต่ยังไม่ทันได้ก้าวออกจากบ้านก็โดนคนตัวโตดักทางไว้เสียก่อน
"จะไปไหน" อีคอนที่ตื่นมาแล้วไม่เจอคนตัวเล็ก เดินออกมาดูข้างนอกก็เห็นเธอกำลังจะออกไปข้างนอก
"ไปเรียนสิ"
"ไม่ใช่ไปหาผู้จัดการร้านกาแฟนั่นหรอกนะ" อีคอนเดินเข้าไปหา
"อย่าคิดว่าคนอื่นจะเหมือนนายสิ"
"เฮ้อ...ไม่ทะเลาะกันได้มั้ย"
"นายเป็นคนหาเรื่องฉันก่อนนะ!" เธอยังไม่ได้ทำอะไรเลย เขามาชวนทะเลาะเองต่างหาก
"ขอโทษ" เขาเกี่ยวเอวคอดเข้ามากอด สบตาคนตัวเล็ก
"..." เธอเม้มปากแน่น แล้วสะบัดหน้าหนี เหลือบไปเห็นประตูบ้าน ความโกรธก็เริ่มผุดขึ้นอีกครั้ง
"รหัสเดียวกับโทรศัพท์ วันแรกที่เราเจอกัน" อีคอนบอกอย่างรู้ทัน ก็เธอจ้องมันซะขนาดนั้น เมื่อคืนคงเป็นเพราะเรื่องนี้ คนเมาถึงได้เปลี่ยนไป
"หลบไปดิ" เธอผลักคนตัวโตออก แล้วเด
