“ทำอะไรครับ” เด็กในร้านที่เป็นช่างแต่งรถเอ่ยทักเมื่อเห็นลูกพี่หยิบเสื้อขึ้นมาผูกปกปิดใบหน้า ปิดปาก ปิดจมูก เหลือไว้แค่ดวงตา
“อันนั้นกลิ่นมันแรง” เอิ๊กชี้ไปที่ทุเรียนที่เบลสั่งมา พูใหญ่สีสวยน่ากินมาก เขาเคยชอบกินแต่เดี๋ยวนี้เข้าใกล้ไม่ได้เลย กลิ่นของมันทำให้เขาหายใจไม่ออก
“ครับ ผมเอาไปให้น้องเบลก็ได้นะครับ เฮียจะได้ไม่ต้องลำบาก” ลูกน้องขันอาสาเพราะเป็นห่วงลูกพี่
“ไม่ต้องเสือก” เขาพูดพลางเดินไปหาทุเรียน
“ผมอาสาช่วย ทำไมเฮียต้องอารมณ์เสียขนาดนี้ด้วยครับ” ลูกน้องตัดพ้อ
เอิ๊กหันมามองแล้วเอ่ย “เมียกู กูดูแลได้”
“ครับ” อีกคนยิ้มเจื่อน
“อย่าไปยุ่งกับเฮียมึงเลย ปล่อยมันเถอะ ให้มันเหม็นจนอ้วกแตกตายไปเถอะ” ทาร์เพื่อนรักเอ่ย
วันนี้เขาเอารถมาทำ ก็เลยได้เห็นอาการที่เป็นเอามากของไอ้เอิ๊ก ทำรถได้แป๊บเดียวก็เดินเข้าห้องทำงาน หายเข้าไปอ้อนเบล สักพักกลับออกมาไม่นานก็เดินกลับเข้าไปอีก ก่อนหน้านี้ได้ย
