หลังจากกินข้าวที่บ้านแม่อ่ายเสร็จ พี่เอิ๊กก็ชวนฉันกลับบ้านทั้งที่ตอนแรกคุยกันว่าจะนอนบ้านแม่อ่าย บอกแล้วไงว่าอารมณ์เขาไม่ปกติจริง ๆ
“ทำไมช่วงนี้ชอบหงุดหงิดบ่อยจังคะ” ฉันถามระหว่างที่เขาขับรถกลับบ้าน
“พี่ปกติดี”
“ปกติตรงไหนคะ พี่เอิ๊กดูไม่เหมือนเมื่อก่อน”
“เดี๋ยวนี้พี่เป็นยังไง”
“อารมณ์ร้อนขึ้น ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่ชอบใจเย็น แล้วบางทีก็ชอบอ้อนจนผิดปกติ”
“ทุกอย่างก็เพราะเบล”
“ทำไมเป็นเพราะเบลคะ เบลผิดอะไร”
“พี่ไม่ชอบที่มีคนมายุ่งกับเบล”
“ใครยุ่งกับเบล ทุกวันนี้เบลเจอใครที่ไหนคะ เบลอยู่ร้าน อยู่บ้าน เจอแม่อ่าย พี่เอ้ เพื่อนพี่เอิ๊ก คนกันเองทั้งนั้นเลยนะคะ”
“คนกันเองก็ไม่ได้!”
“พี่เอิ๊กเป็นอะไร ตะคอกใส่เบลทำไมคะ”
“ขอโทษครับ” พี่เอิ๊กยื่นมือมาจับมือฉัน
“...” นับวันอาการพี่เอิ๊กก็ยิ่งหนักขึ้นเรื่อย ๆ ฉันอยากโมโหกลับบ้างจัง แต่ว่าหมอสั่งห้ามฉันโมโห ไม่งั้นจะกระทบกับลูก
“ทำไมคนท้องต้
