แม่กระแตพูดพร้อมกับมองไปทางพบรัก พลอยชมพูมองตามสายตาผู้เป็นแม่ เขามองมาที่เธอด้วยสายตาเป็นกังวล เธอรับรู้ได้ถึงความกังวลใจและเป็นห่วงที่เขาส่งผ่านมาทางสายตา หญิงสาวยิ้มทั้งน้ำตา
พลอยชมพูไม่รู้ว่าน้ำตามันมาจากไหน มันไหลออกมาเอง เธอบอกไม่ถูกว่ารู้สึกอย่างไร อย่างเดียวที่เธอรับรู้ได้ตอนนี้คือความรักและความห่วงใยจากทุกคนในครอบครัวและจากเขา หญิงสาวอ้อนขอกอดคนโน้นคนนี้ไปทั่ว กอดคุณแม่ กอดคุณพ่อ พี่สาว พี่ชาย เธออยากขอบคุณอะไรที่ทำให้เธอได้เกิดมาเป็นลูกของพ่อแม่ ได้มาอยู่ในครอบครัวที่แสนอบอุ่น
หลังจากพูดคุยจนเข้าใจกันแล้ว พ่อเพชรจึงนำขบวนลูกและหลาน ทั้งลูกเขยคนโตไปพักผ่อนที่ไร่ภูอิงฟ้า ปล่อยให้พบรักได้อยู่กับพลอยชมพูตามลำพัง
“คุณพบเจ็บมากไหมคะ” พลอยชมพูที่นั่งอยู่บนเตียงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง สีหน้าและแววตาของเธอมีแววกังวล
“ไม่เลยครับ ผมไม่เป็นอะไรเลย แค่แขนหักแค่นี้ไม่เป็นไรหรอก เห็นกระติ
