บัวกลับมายังบ้านเช่าหลังเล็กของเธอด้วยความรู้สึกที่ว่างเปล่าและสับสน ร่างกายของเธอปวดร้าวจากค่ำคืนในห้องพิธี แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าคือความรู้สึกวูบวาบที่ไม่หยุดหย่อนบริเวณหว่างขา
ทุกครั้งที่เธอนึกถึงสัมผัสของพ่อครูขรรค์ น้ำรักก็ซึมออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ เป็นการยืนยันว่ามนตราเสน่ห์ได้เริ่มทำงานในตัวเธอแล้ว
เธอทำตามคำสั่งของพ่อครูขรรค์ ทุกอย่างเก็บเครื่องรางไว้ในเสื้อชั้นในแนบกับอก และรอคอยอย่างมีความหวัง
วันแรกผ่านไปอย่างช้าๆ แต่ในใจลึกๆ เธอรู้สึกแปลกประหลาด
เธอไม่ได้คิดถึง ไอ้สน (คนรักเก่า) มากเท่าที่คิด แต่กลับคิดถึงร่างกายที่แข็งแรงและดุดันของพ่อครูขรรค์ แทน
ความรู้สึกผิดเข้ากัดกินเธอ แต่ความเร่าร้อนที่พ่อครูขรรค์ปลุกขึ้นมาก็ไม่อาจปฏิเสธได้
วันที่สอง บัวสังเกตเห็นว่าตัวเองดูดีขึ้น ใบหน้าของเธอมีเลือดฝาด ดวงตาดูสดใสขึ้นอย่างน่าประหลาด ราศีเสน่ห์ที่มองไม่เห็นเริ่มทำงาน
ผู้คนรอบข้
