รุ่งเช้าหลังพายุฝน
เช้าวันรุ่งขึ้นพายุฝนสงบลงแล้ว แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ้าม่านเข้ามาในห้องนอนใหญ่ คุณนภาตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของวินร่างกายที่เปลือยเปล่าของเธอยังคงแนบชิดกับเขาใต้ผ้าห่ม ความอ่อนโยนที่มาหลังความเร่าร้อนทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นและเติมเต็มอย่างประหลาด
วินลืมตาขึ้นเขาสบตากับคุณนภาด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน เขาไม่พูดอะไรแต่โน้มตัวลงจูบหน้าผาก ของเธอเบาๆ เป็นการยืนยันความรู้สึกที่มีให้กัน
"คุณน้า..." วิน กระซิบเสียงเบา
"ตอนนี้ผมรู้สึกว่า... โปรเจกต์จบ ของเรา... มันสมบูรณ์แบบ แล้วนะครับ"
คุณนภายิ้มอย่างเขินอาย "เงียบไปเลยนะ วิน"
เธอใช้มือตีเบาๆ ที่แผงอกของเขา
"เราต้องลืมเรื่องเมื่อคืนนี้... นัทจะตื่นแล้ว"
แต่คุณนภาก็โอบแขนกอดวินไว้แน่นอีกครั้ง ความต้องการที่จะเก็บความลับนี้ไว้กับนักศึกษาหนุ่มคนนี้ทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นและอันตรายอย่างที่สุด
ในครัวยามเช้า
วินและคุณนภาแต่งตัวแล้วออกมาจ
