เสียงคลิกประตูที่ปิดลงดังกึกก้องในความเงียบของห้องทำงานท่านประธาน “แพรไหม” กลืนน้ำลายอึกใหญ่ เธอยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหิน ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงๆ ในห้องที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟดำราคาแพงและอำนาจอันน่าเกรงขาม
“เข้ามาสิ” เสียงทุ้มต่ำของ “คุณภาคภูมิ” ประธานบริษัทหนุ่มวัยสามสิบปลายๆ ที่มีรังสีความเย็นชาแผ่ออกมาราวกับพายุหิมะ ดวงตาคมกริบภายใต้คิ้วเข้มจ้องมองมาที่ร่างบอบบางของเด็กฝึกงานอย่างเธอ แพรไหมก้าวไปยืนตรงหน้าโต๊ะทำงานไม้มะฮอกกานีขัดมันวาว หัวใจเต้นรัวระส่ำจนแทบจะทะลุอก
“งานที่ให้ไป ทำไมถึงผิดพลาดได้ขนาดนี้?” คุณภาคภูมิว่า พลางเขี่ยแฟ้มงานที่เธอทำพลาดไปชนกับปากกาโรลลิ่งบอลสีทองบนโต๊ะ แพรไหมก้มหน้าต่ำ ไม่กล้าสบตา เข่าเธอแทบทรุด
“ขอโทษค่ะ ท่านประธาน” เธอพึมพำ เสียงสั่นเครือ
คุณภาคภูมิเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างไม่พอใจ รอยยิ้มหยันปรากฏบนมุมปาก “ขอโทษงั้นเหรอ? เธอคิดว่าคำขอโทษของเธอมีค่าเท่าก
