บ่ายแก่ๆ วันพฤหัสบดี คาเฟ่หรูใจกลางเมืองเต็มไปด้วยผู้คน เพลงแจ๊สคลอเบาๆ
แต่ความสงบนั้นไม่ได้ช่วยบรรเทาความสับสนในสมองของ นับดาว (25 ปี) นักเขียนนิยายอีโรติกเลยแม้แต่น้อย
นับดาวนั่งกอดเข่าอยู่บนเก้าอี้โซฟาในมุมที่ลับตาคน ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเครียด ผมเผ้ายุ่งเหยิง สวมเสื้อยืดตัวโคร่งและกางเกงวอร์มที่ดูยับยู่ยี่ รอบดวงตาคล้ำจากการอดนอน
เธอเป็น 'ยัยเพิ้ง' อย่างสมบูรณ์แบบ สมุดโน้ตบนโต๊ะว่างเปล่า แล็ปท็อปของเธอก็เปิดหน้าโปรแกรมพิมพ์งานทิ้งไว้โดยไม่มีแม้แต่ตัวอักษรเดียว เพราะเธอ 'นึกบทไม่ออก' มาเกือบสัปดาห์แล้ว!
นับดาวใช้มือขยี้ผมตัวเองอย่างแรง เธอจ้องมองข้อความสุดท้ายที่เธอพิมพ์ไว้ในนิยาย เป็นบทรักที่เธอรู้สึกว่ามัน 'อ่อนแอ' เกินไป ไม่เร่าร้อนพอ!
'...เขาค่อยๆ สอดใส่เข้าไปอย่างนุ่มนวลและอ่อนโยน เสียงครางของเธอดังแผ่วเบาใต้ริมฝีปากของเขา...'
"ไม่! ไม่เอาแบบนี้!" นับดาวพึมพำกับตัวเองอ
