นนท์ลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ความประหม่าหายไปสิ้น เหลือเพียงความปรารถนาที่พุ่งพล่านตามประสาหนุ่มวัยฉกรรจ์ เขาตัดสินใจวางท่าทางสุภาพแบบวิศวกรทิ้งไป แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเดินเข้าไปประจันหน้ากับพี่รินในระยะที่แทบจะไม่มีอากาศกั้น
เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของเธออย่างสื่อความหมาย ก่อนจะเอ่ยเสียงพร่า
“ในเมื่อพี่รินบอกว่ามองตรงๆ ได้... งั้นถ้าผมจะขอ สัมผัสตรงๆ ด้วย พี่รินจะว่าอะไรไหมครับ?”
พี่รินไม่ตอบแต่กลับยกยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย เธอไม่ได้ถอยหนีแม้แต่ก้าวเดียว นนท์ถือว่านั่นคือคำอนุญาต เขาค่อยๆ เอื้อมมือหนาที่กร้านจากการจับงานไซต์งานมาประคองใบหน้าสวยเอาไว้ นิ้วโป้งของเขาไล้ไปตามริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเคลื่อนมือลงมาที่ซอกคอขาวระหงที่เขาเคยแอบมองผ่านเลนส์กล้องเมื่อคืน
“มือนนท์... สากจังเลยนะจ๊ะ” พี่รินกระซิบเสียงแผ่ว พลางหลับตาลงรับสัมผัสจากมือหนาที่ค่อยๆ ลากลงมาถึงหัวไหล่
นนท์ไม่ร
