ที่พักของนักศึกษาในคืนนี้คืออาคารไม้เก่าหลังห้องสมุดชุมชนที่ถูกดัดแปลงเป็นที่นอนรวม โดยแบ่งโซนชายหญิงด้วยฉากกั้นไม้กระดานบางๆ บรรยากาศเงียบสงัดมีเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรและอากาศที่เย็นตัวลงอย่างรวดเร็วหลังฝนตก
นีนนอนขดตัวอยู่ในถุงนอน ท่ามกลางเสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของเพื่อนผู้หญิงอีก 3-4 คนที่หลับสนิทไปด้วยความเพลียจากการเดินทาง แต่เธอกลับข่มตาไม่ลง ทุกครั้งที่หลับตา ภาพเหตุการณ์บนแคร่ไม้และความอุ่นร้อนที่ยังหลงเหลืออยู่ในกายก็ทำให้นีนรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังทำผิดบาปที่ลบไม่ออก
ติ๊ง!
แสงไฟจากหน้าจอมือถือสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืด นีนสะดุ้งสุดตัวรีบคว้ามาดูเพราะกลัวเสียงเตือนจะปลุกคนอื่น แต่คนส่งมาไม่ใช่ท็อปอย่างที่เธอระแวง...
Tan: ออกมาหาหน้าห้องน้ำหลังอาคารหน่อย
Nene: จะบ้าเหรอแทน คนอื่นนอนหมดแล้วนะ
Tan: กูให้เวลา 3 นาที ถ้ามึงไม่มา กูจะเดินเข้าไปเรียกมึงถึงในถุงนอนเอง เลือกเอา
