เขาเอื้อมมือมาปัดปอยผมที่ปรกหน้าเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่เคยรุนแรงบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความอาวรณ์จนนีนใจหาย
แทนขยับเข้าไปชิดจนลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดข้างแก้มเธอ "ถ้ากูไม่อยู่... หมาคงคาบมึงไปแดกแล้ว"
"มึงก็หมา... หมาหวงก้าง" นีนย้อนกลับเสียงสั่น พยายามรวบรวมความกล้าสบตาเขาเพื่อไม่ให้ตัวเองดูอ่อนแอไปมากกว่านี้
แทนหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ กับคำย้อนเจ็บๆ ของเธอ แต่มันไม่ใช่เสียงหัวเราะด้วยความโกรธ กลับเป็นเสียงหัวเราะที่ดูผ่อนคลายที่สุดเท่าที่นีนเคยได้ยินมาตลอดทริปนี้
"เออ กูเป็นหมา... หมาหวงก้างแบบมึงเนี่ยแหละ" แทนขยับยิ้มกว้างกว่าเดิมจนเห็นลักยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยาก "แล้วก้างชิ้นนี้แม่งก็น่าหวงชิบหาย... ทั้งแข็ง ทั้งขวางคอ แต่กูก็ยังอยากจะแทะมันอยู่คนเดียว"
นีนค้อนขวับ "พูดให้มันดีๆ นะแทน กูไม่ใช่อาหารหมา"
"แต่เมื่อวาน... มึงก็ยอมให้หมาอย่างกู 'ขย้ำ' จนจมเขี้ยวไม่ใช่เหรอ?"
คำพูดทีเล่นทีจริงแต่
