ตอนที่ 12 ตัวแทนความปรารถนา NC20+

ตอนที่ 12 ตัวแทนความปรารถนา NC20+ เมื่อวันหยุดสุดสัปดาห์มาถึง  ทริปทะเลที่เมฆวางแผนไว้อย่างแยบยลก็เริ่มต้นขึ้น บรรยากาศในรถดูเหมือนทริปครอบครัวที่อบอุ่นทั่วไป โดยมีไอรินนั่งคู่กับเขาที่เบาะหน้า ส่วนเบาะหลังมีพ่อแม่ภรรยาขนาบข้าง และเอพริลนั่งเด่นอยู่ตรงกลางพอดี ทว่า... ความสงบนั้นเป็นเพียงภาพลวงตา เมื่อเด็กตัวแสบเริ่มสร้างวีรกรรมที่ทำให้คนขับรถอย่างเมฆถึงกับนั่งไม่ติดเบาะ เธอรู้ดีว่าสายตาคมกริบของพี่เขยคอยลอบมองผ่านกระจกหลังอยู่เป็นระยะ เอพริลจึงจงใจขยับกายไปมาอย่างเย้ายวน แสร้งทำเป็นจัดท่านั่งพลางขยับเรียวขาขาวผ่องให้กระโปรงสั้นกุดนั้นรั้งขึ้นสูงจนเห็นความวับแวม "อึก..." เมฆถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมาธิที่ควรอยู่บนถนนกลับกระเจิดกระเจิงไปอยู่ที่เรียวขาเนียนกึ่งกลางเบาะหลังจนเกือบจะบังคับพวงมาลัยพลาด ขับรถเซจนเกือบตกถนนไปหลายหน ทำเอาไอรินที่นั่งข้าง ๆ ถึงกับหันมามองด้วยความสงสัย "ที่รักคะ เป็นอะไรหรือเปล่า ขับรถระวังหน่อยสิ" "ปะ... เปล่าครับ พอดีพี่พักผ่อนน้อยไปหน่อย" เมฆปั้นหน้านิ่งตอบพลางขบกรามแน่นจนเส้นเลือดปูด เขาลอบมองกระจกหลังอีกครั้ง เห็นเอพริลลอบยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะที่สามารถปั่นอารมณ์เขาให้ยุ่งเหยิงได้สำเร็จ นัยน์ตาซุกซนของเธอจ้องประสานกับเขาผ่านกระจกราวกับจะท้าทาย เมฆแอบคาดโทษยัยตัวแสบไว้ในใจอย่างดุดัน ‘ฝากไว้ก่อนเถอะเอพริล... ถ้าถึงที่พักเมื่อไหร่ พี่จะจับกระแทกให้มิดด้ามจนร้องไม่ออกเลยคอยดู!’ พายุอารมณ์ที่อัดอั้นอยู่ภายในใจเมฆบัดนี้มันพลุ่งพล่านจนยากจะควบคุม เขาแทบอยากจะเหยียบคันเร่งให้ถึงทะเลเร็ว ๆ เพื่อจะได้จัดการเช็กบิลกับเมียเด็กจอมยั่วคนนี้ให้สาสมกับที่เธอแกล้งเขามาตลอดทาง ช่วงบ่ายคล้อยที่แสงแดดเริ่มอ่อนแสงลง รถก็มาถึงพูลวิลล่าหรูริมชายหาดที่เมฆจองไว้ล่วงหน้า บรรยากาศเงียบสงบและเป็นส่วนตัวช่วยให้แผนการลับของเขาง่ายขึ้นมาก พ่อตาและแม่ยายแยกไปพักผ่อนที่ห้องหนึ่ง ส่วนเมฆกับไอรินจองห้องมาสเตอร์สวีตไว้ และแน่นอน... เอพริลได้ครองห้องนอนส่วนตัวอีกห้องที่แยกออกไปอย่างเป็นสัดส่วน เมฆเดินวนเวียนอยู่ในบ้านพักราวหนูติดจั่น ภาพความวับแวมใต้กระโปรงสั้นของน้องเมียที่จงใจยั่วเขาตลอดสี่ชั่วโมงบนรถยังคงหลอกหลอนจนอารมณ์ใคร่พวยพุ่งพลุ่งพล่านจนยากจะดับลง เขาตั้งใจจะจัดการระบายความอัดอั้นกับภรรยาตัวเองก่อนเพื่อดับไฟในอก แต่ทว่าพอดินหาทั่ววิลล่ากลับไม่พบวี่แววของไอรินเลย คาดว่าเธอคงจะออกไปเดินเล่นกินลมชมวิวริมหาดกับพ่อแม่ทิ้งให้เขาอยู่โยงเฝ้าบ้านเพียงลำพัง "ไปไหนของเขานะ" เมฆหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาตั้งใจจะกดเบอร์โทรหาไอรินเพื่อเช็กพิกัดว่าภรรยาหายไปไหน ทว่านิ้วเจ้ากรรมกลับขยับไปกดเข้าแอปพลิเคชันอินสตาแกรมเสียก่อน ราวกับร่างกายมันจดจำความหิวกระหายได้ดีกว่าสมอง และสิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาบนหน้าฟีด คือโพสต์ล่าสุดของเอพริลที่เพิ่งอัปโหลดไปเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา ภาพของเธอในชุดว่ายน้ำตัวจิ๋วที่เน้นสัดส่วนโค้งเว้าชัดเจน ผิวขาวจัดตัดกับสีของผืนน้ำ และขนาดหน้าอกหน้าใจที่เกินวัยจนบดบังความไร้เดียงสาไปเสียสิ้น มันยั่วยวนจนเมฆถึงกับตาพร่า เขาตกบ่วงราคะที่เธอวางไว้ให้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่อารมณ์พิศวาสกลับถูกแทนที่ด้วยความเดือดดาลในวินาทีต่อมา "ชิ..." ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างหงุดหงิด เมื่อเห็นเหล่าไอ้หนุ่มหน้าไหนไม่รู้แห่กันมากดหัวใจและคอมเมนต์แทะโลมเมียลับของเขาไม่ขาดสาย ความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนคุมไม่อยู่ เขาอดบ่นด่าในใจไม่ได้ว่ายัยตัวแสบช่างเป็นเด็กนิสัยไม่ดี ชอบโชว์ของสงวนให้คนอื่นดู ทั้งที่ความงามหยดย้อยเหล่านั้น... เขาควรจะเป็นคนเดียวที่มีสิทธิ์ได้เห็นและได้สัมผัส "แม่งเอ๊ย ไม่ได้ดั่งใจสักอย่าง หงุดหงิดฉิบหาย" เมฆกำมือถือแน่นจนสั่นสะท้าน เขาต้องสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเก็บอาการพลุ่งพล่านเอาไว้ก่อนรอเวลาที่เมียหลวงจะกลับมา แต่สายตาคมกริบที่จ้องรูปในจอนั้นกลับฉายแววอาฆาตคาดโทษ "ปล่อยให้พวกมันมองไปเถอะเอพริล... เพราะเดี๋ยวพี่จะทำให้เธอรู้เองว่า การที่ทำให้พี่คลั่งแบบนี้ บทลงโทษที่ทะเลมันจะเร่าร้อนกว่าที่บ้านกี่เท่า" ไม่นานนัก เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างของไอรินที่เดินกลับเข้าห้องมาด้วยรอยยิ้มสดใส เธอตรงดิ่งเข้าไปกดจูบที่ศีรษะสามีอย่างรักใคร่ โดยหารู้ไม่ว่าวินาทีที่ผ่านมา สามีกำลังจ้องมองรูปน้องสาวตัวเองในชุดว่ายน้ำจนแทบจะทะลุหน้าจอ "ไปไหนมาครับที่รัก?" เมฆถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามปรับให้ปกติที่สุด "ไปเดินเล่นกับเอพริลมาค่ะ" ไอรินตอบพลางเตรียมตัวจะลงไปจัดการมื้อเย็นที่เป็นซีฟู้ดปิ้งย่างริมหาดตามที่นัดแนะกันไว้ ทว่า... เมฆไม่อาจปล่อยให้โอกาสที่อารมณ์พลุ่งพล่านนี้หลุดลอยไปได้ ภาพสัดส่วนโค้งเว้าของเอพริลในไอจีมันยังติดตาจนเขางุ่นง่านไปหมด "ขอเอาหน่อยสิเมียครับ" ร่างสูงก้าวเข้าไปสวมกอดภรรยาจากด้านหลังทันที มือหนาบีบเคล้นก้อนเนื้อนุ่มหยุ่นอย่างหนักหน่วงหวังผล ไอรินสะดุ้งตัวโยนเมื่อสัมผัสได้ถึงความแข็งขืนอุ่นร้อนที่ดุนดันเบื้องหลัง "อ๊ะ! ใจเย็น ๆ สิคะที่รัก... นี่เพิ่งจะหัวค่ำเองนะ" เธอประท้วงเสียงแผ่วขณะที่มือยังถือตะกร้าอาหารทะเล "เย็นไม่ไหวแล้วครับ... ตอนนี้อยากมาก" เมฆคำรามพร่าชิดใบหู แม้น้องเมียจะเป็นต้นเหตุที่ทำให้เขาของขึ้นจนกู่ไม่กลับ แต่นาทีนี้การใช้ไอรินเป็นที่ระบายมันสะดวกและปลอดภัยที่สุด มือร้ายเริ่มคลึงเต้านมหนักขึ้นตามแรงอารมณ์ดิบ ก่อนจะมอบจูบที่ร้อนแรงและจาบจ้วงเพื่อปิดปากภรรยา ไม่ให้เธอมีโอกาสปฏิเสธความหิวกระหายที่เขากำลังจะยัดเยียดให้ในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ความช่ำชองของเมฆปลุกปั่นอารมณ์ภรรยาให้เตลิดไปตามแรงกามารมณ์ ไอรินส่งเสียงครางระงมอย่างลืมตัวลืมสิ้นว่าวิลล่าหลังนี้ไม่ได้มีเพียงพวกเขาแค่สองคน ทว่าเสียงเนื้อกระทบเนื้อที่ดังก้องกลับแว่วไปถึงหูของคนที่อยู่อีกห้องหนึ่ง 'เอพริล' นั่งฟังเสียงพี่สาวและชายที่เธอเรียกว่าผัวกำลังเริงรักกันด้วยความหงุดหงิดระคนน้อยใจในอก ทว่าในขณะเดียวกัน จังหวะการรุกรานที่ดุดันที่แว่วมานั้นกลับเรียกความปรารถนาส่วนลึกของเด็กสาวให้พลุ่งพล่านจนฉ่ำชื้นไปทั้งกายอย่างห้ามไม่อยู่ "เด็กดีครับ ตอดจังเลย" เมฆคำรามเรียกภรรยาด้วยสรรพนามที่เปลี่ยนไปจนไอรินรู้สึกตงิดใจขึ้นมาครามครัน ทว่าจังหวะการกระแทกกระทั้นที่โหมใส่ไม่หยุดกลับทำให้เธอไม่มีสมาธิพอจะตั้งคำถามอื่นใดในนาทีนี้ "ที่รัก... เบา ๆ หน่อย" "ใกล้จะแตกแล้วครับ" วินาทีที่พายุอารมณ์พุ่งถึงขีดสุด เมฆจับร่างภรรยาพลิกกลับมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะบังคับยัดเยียดลำกายแข็งขืนเข้าสู่โพรงปากของเธออย่างจาบจ้วง เขาขยับสะโพกกระแทกไม่ยั้งเพื่อรีดเร้นความอัดอั้นและทำความสะอาดตัวตนของเขาด้วยหยาดน้ำลายของเมียหลวง "อ๊อก... อ๊อก!" มือทั้งสองข้างของไอรินจิกต้นขาสามีไว้เป็นที่ยึดมั่น ศีรษะโยกคลอนไปตามแรงส่งที่รุนแรง เธอช้อนสายตามองเขาด้วยความขุ่นเคืองและไม่เต็มใจอย่างยิ่ง เพราะตั้งแต่แต่งงานมา เธอไม่เคยต้องก้มต่ำปรนนิบัติเขาด้วยวิธีที่น่าอับอายเช่นนี้เลยสักครั้ง "เสียวมากเลยที่รัก... ดูดแรง ๆ ครับ!" เมฆไม่สนสายตาประท้วงของภรรยา เขาใช้ฝ่ามือหนายึดศีรษะเธอไว้มั่นไม่ให้ขยับหนี ก่อนจะหลั่งสายธารรักสีขาวขุ่นให้เธอกลืนกินจนหมดสิ้น "อร่อยไหมครับ?" เขาถามเสียงพร่าพลางเชยคางเมียขึ้นมอง "ไม่เห็นอร่อยเลยค่ะ!" ไอรินตอบด้วยสีหน้าบึ้งตึงอย่างไม่พอใจที่ถูกบังคับให้ทำในสิ่งที่ไม่ชอบ ทว่าเสือร้ายที่กำลังติดลมกลับไม่ยอมหยุดนิ่งเพียงเท่านั้น "งั้น... ขออีกรอบนะครับที่รัก" คำพูดข่มขู่ที่มาพร้อมกับอารมณ์ดิบที่ยังไม่มอดดับ ทำเอาไอรินถึงกับตาโตด้วยความอ่อนแรง... เกมรักที่ทะเลครั้งนี้ เมฆกำลังจะเปลี่ยนให้มันกลายเป็นสนามชำระแค้นโดยใช้เธอเป็นเครื่องมือระบายความหึงหวงที่มีต่อเอพริลอย่างเลือดเย็น "ที่รักพักผ่อนก่อนนะครับ..." เมฆเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพลางห่มผ้าให้ภรรยาที่นอนหมดแรงอยู่บนเตียง ก่อนจะปลีกตัวออกมาจากห้องเพื่อเดินรับลมทะเลระว่างรอมื้อค่ำ ทว่าโชคชะตาช่างเป็นใจเมื่อเขาเปิดประตูออกมาประจันหน้ากับเอพริลที่เพิ่งก้าวออกจากห้องของเธอด้วยใบหน้าที่บึ้งตึงพอดี "เอากันเสียงดังไม่แคร์ชาวบ้านเลยนะคะ!" คำค่อนขอดที่หลุดออกมาจากริมฝีปากจิ้มลิ้มเต็มไปด้วยกระแสความริษยาและน้อยใจอย่างปิดไม่มิด เอพริลเชิดหน้ามองค้อนพี่เขยตัวดีที่เพิ่งทำกิจกรรมเผ็ดร้อนกับพี่สาวเธอไปจนเสียงลอดออกมาถึงข้างนอก "อะไรกัน... อยากโดนเอาเหมือนกันเหรอครับ เด็กดี?" เมฆยกยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ แววตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยความพึงใจที่เห็นยัยตัวแสบออกอาการงอนจนหน้าดำหน้าแดง เขาขยับกายเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นหอมกรุ่นจากผิวกายสาวที่เพิ่งอาบน้ำมาใหม่ ๆ "ไม่อยากค่ะ!" เด็กสาวสะบัดหน้าหนีแล้วรีบเดินจ้ำอ้าวออกไปทางหาดทรายด้วยท่าทางตะบึงตะบอน เรียวขาสวยที่โผล่พ้นกางเกงขาสั้นกุดสับเท้าเร็ว ๆ หวังจะหนีให้พ้นจากสายตาเจ้าเล่ห์ของคนตัวโต "ดูก็รู้แล้วว่าอยาก..." เมฆพึมพำกับตัวเองเบา ๆ พร้อมกับแค่นยิ้มร้าย สายตาของเขาจับจ้องตามแผ่นหลังบางและสะโพกมนที่ส่ายไหวไปตามแรงเดินอย่างไม่วางตา ก่อนจะก้าวเท้าเดินตามเธอไปติด ๆ ในความสลัวของยามโพล้เพล้ริมชายหาด... ***