ตอนที่ 27 อย่าหวังจะได้นอน

ตอนที่ 27 อย่าหวังจะได้นอน “พี่รินเป็นยังไงบ้างคะ?” เอพริลเอ่ยถามขณะที่รถหรูเคลื่อนตัวไปตามท้องถนน ใบหน้าจิ้มลิ้มในชุดนักศึกษาดูสดใสร่าเริงเสียจนเมฆอดไม่ได้ที่จะมองด้วยความเอ็นดู “เหมือนจะมีอาการแพ้ท้องอยู่นะ... ช่วงนี้หมอเลยสั่งให้งด 'ทุกกิจกรรม' เลยล่ะครับ” เมฆตอบพลางถอนหายใจยาว ทิ้งท้ายประโยคด้วยน้ำเสียงที่เน้นย้ำความลำบากของตัวเอง “หือ... ทุกกิจกรรมเลยเหรอคะ?” หญิงสาวหันมามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของชายหนุ่มด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ แววตาซุกซนนั้นทำเอาคนขับต้องหันมามองแวบหนึ่งก่อนจะกลับไปสนใจถนนต่อ “ทุกกิจกรรมเลย ทรมานมากเลยครับ... รู้ไหม” เมฆเอื้อมมือหนาไปลูบกลุ่มผมนุ่มของอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน สัมผัสเบา ๆ นั้นกลับแฝงไปด้วยกระแสไฟฟ้าที่แล่นพล่านไปทั่ว “เพราะงั้น... พี่รินถึงยอมปล่อยพี่ออกมาหาหนูใช่ไหมคะ?” น้ำเสียงสดใสตอนแรกแฝงความขุ่นมัวเล็กน้อยตามสัญชาตญาณผู้หญิงที่ไม่อยากเป็นเพียง 'ต