ตอนที่ 22 แอบคลอหาน้องเมีย NC20+

ตอนที่ 22 แอบคลอหาน้องเมีย NC20+ หลังจากบทง้อที่เร่าร้อนสิ้นสุดลง เมฆและไอรินก็ตัดสินใจจูงมือกันบินลัดฟ้ามาเปลี่ยนบรรยากาศที่ต่างประเทศตามแพลนที่วางไว้ ทัศนียภาพรอบกายถูกปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาวสะอาดตา กองเป็นเนินสูงตามยอดเขาดูราวกับภาพวาด ทั้งคู่นั่งรถมุ่งหน้าไปยังโรงแรมหรูที่จองไว้ล่วงหน้า สีหน้าของไอรินฉายชัดถึงความสุขที่เปี่ยมล้น หลังจากที่ไม่ได้ออกมาใช้เวลาตามลำพังกับสามีนานขนาดนี้ สัมภาระถูกนำมาจัดเก็บในห้องพักพรีเมียม แต่เพราะกว่าจะถึงโรงแรมก็มืดค่ำพอสมควร เมฆจึงชวนภรรยาลงไปทานมื้อค่ำที่ห้องอาหารเพื่อฉลองคืนแรกของการเดินทาง “เหมือนเรากลับมาฮันนีมูนรอบสองเลยนะคะที่รัก” ไอรินเอ่ยเสียงหวาน แววตาเป็นประกายขณะมองฝ่าความมืดออกไปนอกหน้าต่างที่มีเกล็ดหิมะโปรยปราย บรรยากาศใต้แสงเทียนและเสียงดนตรีคลาสสิกคลอเบา ๆ ทำให้ทุกอย่างดูเพอร์เฟกต์ไปหมด “นั่นสิครับ... ผมก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน” เมฆยิ้มตอบพลางกุมมือภรรยาไว้เหนือโต๊ะ บทสนทนาสัพเพเหระถูกหยิบยกขึ้นมาคุยอย่างไม่รู้เบื่อ ไวน์แดงรสเลิศถูกสั่งมาเสิร์ฟและพวกเขาก็ดื่มด่ำกับรสชาติของมันขวดแล้วขวดเล่า ทว่าดูเหมือนไอรินจะเริ่มรับมือกับฤทธิ์แอลกอฮอล์ไม่ไหว ใบหน้าสวยเริ่มซีดเซียวและมีอาการมึนงนจนต้องอ้อนขอพิงไหล่สามีเพื่อกลับห้องพัก “เฮ้อ... ดื่มเยอะเกินไปแล้วนะเราน่ะ” เมฆบ่นด้วยความเอ็นดู ร่างสูงรีบประคองภรรยาที่เริ่มไม่ได้สติกลับขึ้นมาบนห้อง เขาค่อย ๆ วางร่างบางลงบนเตียงคิงไซส์อย่างเบามือที่สุด จัดแจงห่มผ้าผืนหนาให้ด้วยความทะนุถนอม สายตาที่มองดูเมียรักที่หลับพริ้มเต็มไปด้วยความห่วงใย ก่อนที่เขาจะปลีกตัวไปจัดการอาบน้ำชำระร่างกายเพื่อเตรียมเข้านอนเคียงข้างเธอ “อื้ออ... ที่รัก รินอยากพักจังค่ะ” ไอรินครางประท้วงเสียงแผ่วเมื่อสัมผัสได้ถึงอ้อมกอดที่รัดแน่นขึ้นของสามี ใบหน้าสวยซีดเซียวและดูเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัดจนเมฆอดเป็นห่วงไม่ได้ ชายหนุ่มจูบหน้าผากภรรยาอย่างทะนุถนอมพลางเอ่ยเย้า “ว่าจะลักหลับสักหน่อยนะเนี่ย” “ขอพักนะคะ... เหนื่อยจริง ๆ ค่ะที่รัก” คำอ้อนวอนด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าทำให้เมฆใจอ่อน เขาพยักหน้าเข้าใจพลางห่มผ้าให้ภรรยาที่รักอย่างเบามือที่สุด จังหวะเดียวกันเสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์ของเมฆที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงก็สั่นรัวขึ้นมา ‘พี่เมฆคะ... ที่นั่นหิมะตกไหม? คิดถึงพี่จังเลยค่ะ’ สายตาคมกริบเหลือบมองใบหน้าหวานของไอรินที่หลับพริ้มอย่างปลอดภัย ก่อนจะตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเดินเลี่ยงไปที่ระเบียงท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บ เขาเลื่อนนิ้วกดย้อนกลับข้อความของคนทางนั้นพลางระบายยิ้มเจ้าเล่ห์ ‘พี่ก็คิดถึงเราเหมือนกันเอพริล... ตอนนี้พี่เหงามากเลย ขอคอลหานะ’ เสียงสัญญาณวิดีโอคอลดังขึ้นเพียงไม่กี่ครั้ง หน้าจอโทรศัพท์ก็ปรากฏใบหน้าหวานของเอพริลที่ดูงัวเงียเล็กน้อยในชุดนอนสายเดี่ยวสีพีช เธอขมวดคิ้วมองฝ่าความมืดเข้ามาในกล้องเมื่อเห็นสภาพของชายหนุ่ม (“พี่เมฆ... ทำไมไปนั่งตรงระเบียงล่ะคะ หมอกหนาเชียว ไม่หนาวเหรอ?”) เสียงใสเอ่ยถามด้วยความสงสัย “หนาวสิคะ... หนาวมากด้วย แต่พี่ 'อยาก' เห็นหน้าเรานี่นา” เมฆกดเสียงต่ำพร่า แววตาคมกริบจ้องมองทรวงอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจของเธออย่างหิวโหย “เด็กดี... ช่วยพี่หน่อยสิ พี่อัดอั้นจะแย่แล้ว” (“ช่วย? ช่วยอะไรคะ? พี่รินล่ะ?”) เอพริลถามกลับเสียงเขียวพลางเบือนหน้าหนีด้วยพอจะรู้แล้วว่าเขาพูดถึงเรื่องอะไร “พี่รินหลับไปแล้ว วันนี้เขาไม่ค่อยสบายตัว พี่เลยต้องแวะมาขอกำลังใจจากเรานี่ไง สงสารพี่เถอะนะคนดี” เมฆงัดไม้ตายมาใช้เพื่อล่อลวงหญิงสาวให้ใจอ่อน เขาค่อย ๆ เลื่อนมือหนาลงไปจัดการกับผ้าขนหนูที่พันกายหมิ่นเหม่พลางขยับข้อมือช้า ๆ เพื่อส่งสัญญาณให้เธอรู้ว่าเขาต้องการอะไร เอพริลชะงักกึก หัวใจดวงน้อยสับสนตีรวนกันไปหมด เธอยังงอนที่เขาปล่อยให้เธอเหงาอยู่ที่บ้านคนเดียว แต่พอได้ยินว่าพี่สาวไม่สบาย เธอก็อดที่จะรู้สึกสงสารและผิดต่อพี่สาวไม่ได้ แต่ในขณะเดียวกัน... ความรู้สึกถวิลหาในรสสัมผัสของเมฆที่ถูกปลุกปั่นก็ทำเอาเธอปฏิเสธสายตาหิวโหยคู่นั้นไม่ลง (“ก็ได้ค่ะ... แค่แป๊บเดียวนะ”) เอพริลพึมพำเสียงแผ่ว ใบหน้าแดงซ่านด้วยความขัดเขิน เธอค่อย ๆ เลื่อนมือบางลงไปปลดกระดุมชุดนอนเม็ดบนออก เผยให้เห็นเนินเนื้อขาวเนียนที่ประดับไปด้วยรอยรักที่เมฆฝากไว้ เอพริลกัดริมฝีปากแน่นพลางใช้ปลายนิ้วเขี่ยเล่นที่จุกสีชมพูระเรื่อผ่านหน้าจอ “สวยมากเลย ยั่วพี่แบบนี้สิ” เมฆครางเสียงต่ำพร่า แววตาปรือปรอยด้วยความเสียวซ่าน เขาเร่งจังหวะข้อมือให้เร็วขึ้นตามภาพเย้ายวนตรงหน้า ความอุ่นร้อนแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลังท่ามกลางอากาศที่เย็นจัดจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง (“พี่เมฆ... อื๊อ... พอหรือยังคะ หนูอายนะ”) เอพริลบิดกายไปมาด้วยความรัญจวนใจที่ถูกปลุกปั่น “อีกนิดครับเด็กดี... ใกล้แล้ว...!” เมฆกระตุกเกร็งจนตัวโยนไปข้างหน้า น้ำรักสีขาวขุ่นหลั่งทะลักออกมาเปรอะเปื้อนฝ่ามือหนา ทิ้งให้เขานั่งหอบหายใจรวยรินอยู่ท่ามกลางหิมะที่เริ่มโปรยปรายลงมาอีกครั้ง (“พี่เมฆ... เสร็จแล้วก็รีบกลับเข้าไปเถอะ เดี๋ยวจะไม่สบายเอา”) เอพริลรีบเอ่ยตัดบทพลางกดยุติสายวิดีโอคอลทันที "ยัยตัวแสบ รีบตัดสายเชียวนะ" เช้าวันต่อมา อากาศที่ต่างประเทศยังคงหนาวจัดจนเกล็ดหิมะเกาะแน่นตามขอบหน้าต่าง เมฆไม่ได้ลืมหน้าที่สามีที่ดี เขาโอบกอดไอรินไว้ในอ้อมอกกว้าง ส่งผ่านความอบอุ่นให้ภรรยาด้วยความหวงแหน ไอรินซุกตัวเข้าหาอกแกร่งซึมซับไออุ่นนั้นด้วยหัวใจที่พองโต เธอดียังใจไม่น้อยที่ทริปนี้ทำให้สามีกลับมาสนใจและทะนุถนอมเธอเหมือนวันวาน “ตื่นได้แล้วค่ะที่รัก... เดี๋ยวจะพลาดแพลนที่วางไว้นะคะ” ไอรินเอ่ยปลุกเสียงใสพลางกดจูบลงบนกลุ่มผมของ ‘สามีไม่รักดี’ คนนี้ด้วยความรักที่เปี่ยมล้น ต่อให้เขาจะร้ายแค่ไหน แต่ในนาทีนี้เขาก็คือผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอ “อือ... ตื่นแล้วครับ ขอกอดต่ออีกนิดนะ” เมฆงัวเงียตอบพลางกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น “พอใจหรือยังคะคนขี้อ้อน?” ไอรินถามปนหัวเราะ “ครับ... พอใจที่สุดเลย” เมฆตอบกลับด้วยสีหน้าพึงพอใจ ก่อนจะยอมปล่อยให้ภรรยาไปจัดการตัวเอง การฮันนีมูนรอบสองผ่านไปได้อย่างราบรื่นและเปี่ยมสุข ทั้งคู่มีเวลาได้เปิดใจและใช้ชีวิตคู่ร่วมกันมากขึ้นแบบที่ไม่เคยมีมานาน ถึงแม้ว่าในยามดึก ชายหนุ่มจะชอบแอบปลีกตัวออกไปคุยโทรศัพท์ที่ระเบียงหรือห้องน้ำบ้าง แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับไอรินอีกต่อไป... เธอเลือก ‘เก็บส่วนที่ดีที่สุด’ เอาไว้ และปล่อยวางส่วนที่เจ็บปวดให้กลายเป็นเพียงธาตุอากาศ ตราบใดที่เขายังกลับมานอนกอดเธอในทุกเช้า เธอก็พร้อมจะทำหน้าที่เมีย (หลวง) ที่สมบูรณ์แบบนี้ต่อไปอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ***