“พี่พอร์ชคะ”
“ไม่ได้”
เขาปฏิเสธทันทีเมื่อคนตัวบางเดินตามเขาขึ้นบ้านหลังจากกินข้าวเย็นเสร็จ ด้วยรู้ทันว่าเธอกำลังจะขออะไร
“เจนิสยังไม่ได้พูดอะไรเลย”
“พี่รู้ว่าเธอจะพูดอะไร”
“อะไรคะ ไหนบอกมาหน่อยสิ”
“เธอก็จะขอตามเข้าไปนอนกับพี่ในห้องอีกไง”
“แล้วไม่ได้เหรอคะ เรานอนด้วยกันมาสองครั้งแล้วนะ พี่พอร์ชก็ยังปลอดภัยนี่คะ หรือว่าครั้งนี้พี่พอร์ชกลัวเจนิส”
คนตัวโตกัดกรามแน่น มือจับลูกบิดประตูแล้วเบี่ยงหน้ากลับมามองคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเพียงนิด
“กลับไปเจนิส เดินมาถึงหน้าห้องพี่ ไม่กลัวคนอื่นเห็นหรือไง”
“พี่ก็รีบเข้าไปสิคะ เจนิสจะได้เข้าด้วย เดี๋ยวก็มีคนขึ้นมาหรอก”
“เธอยังไม่ได้อาบน้ำ จะนอนแบบนี้หรือไง”
“อาบห้องพี่พอร์ชไม่ได้เหรอคะ”
“แล้วจะเอาเสื้อผ้าที่ไหนใส่”
“ก็ของพี่พอร์ชไงคะ...”
เสียงพูดคุยของคนในครอบครัวเขาดังขึ้นเมื่อทุกคนกำลังเดินขึ้นบันไดมา พิพัฒน์ไม่มีทางเลือกจึงเปิดประตูแล้วดึงเด
