พิพัฒน์เม้มปากเกร็งลำคอจนเส้นเอ็นขึ้น ค่อย ๆ กดแทรกท่อนเนื้อใหญ่ยาวเข้าไปในความสาวของเธอช้า ๆ แต่มันช่างยากลำบากจนต้องขมวดคิ้ว
“เข้ายากจัง อืม...”
เขาพึมพำกับตัวเอง ตามองช่องทางเล็กแคบที่กำลังกลืนกินตัวตนของเขา เหมือนมันไปต่อไม่ได้เพราะมีอะไรมาขวางกั้น
เงยหน้าขึ้นสบตากับคนตัวบางที่ส่ายหน้าบนหมอนจนผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าแดงซ่าน หัวคิ้วขมวดจนแทบจะชนกัน ริมฝีปากจิ้มลิ้มอ้าค้าง แววตาสับสนตื่นกลัว เธอยกมือขึ้นมาดันหน้าท้องที่เต็มไปด้วยซิกซ์แพ็กไม่ให้ล่วงล้ำเข้ามาในร่างกายเธอมากกว่านี้ แต่กลับไม่มีเสียงร้องห้ามปรามเล็ดลอดออกมาราวกับกำลังตกใจจนหาเสียงของตัวเองไม่เจอ
ความอึดอัดค้างคาทำเขาปวดหนึบไปทั้งลำ จึงกัดกรามแน่นแล้วออกแรงดันท่อนร้อนเข้าไปในผนังบอบบางของเธอรวดเดียวสุดโคน
“อ๊า เจ็บ...พี่พอร์ช...”
กายบางสั่นเทิ้ม หน้าท้องแบนราบหดเกร็ง ดวงตาเบิกโพลงสั่นระริกมีน้ำตาเอ่อคลอ มือที่ดันอยู่ตรงซิ
