ตาเฒ่าของรินรดาดีใจที่น้องเชื่อฟัง ยอมทำตามที่เขาบอกว่า ห้ามพิมพ์หน้าเธอลงบนเสื้ออีกเด็ดขาด เขานั่งยิ้ม แววตาเป็นประกาย
“ยิ้มอะไรคะ” รินรดาถาม หลังจากที่เธอเก็บเสื้อใส่ไว้ในถุงตามเดิมแล้ว
“ยิ้มดีใจครับ ดีใจที่หนูไม่พิมพ์หน้าตัวเองลงบนเสื้อแถมปุ๋ย”
รินรดามองค้อนคนดีใจ
“ขี้เกียจมีปัญหากับตาเฒ่าค่ะ”
ตาเฒ่าของรินรดาหุบยิ้มฉับ
“หนูท้าทายระบบอีกแล้วนะครับ”
คนตัวสูงจ้องยัยน้องด้วยสายตาราวกับจะกลืนกินเธอลงท้อง
“เอ่อ...หนูเอาเสื้อออกไปให้พี่จุ๋มดีกว่า”
รินรดาร้อน ๆ หนาว ๆ กับสายตาของเขา
ร่างบางลุกขึ้นจากเก้าอี้ คว้าเอาถุงเสื้อ แต่ก็ต้องชะงัก เพราะคนที่เธอท้าทายระบบจับข้อมือบางเอาไว้แน่น
“พี่ขัน ปล่อยหนูนะ”
“ไม่ปล่อยหรอก จนกว่าหนูจะรับปากว่า จะไปกินข้าวมื้อเที่ยงกับพี่”
รินรดามองคนหน้ามึน แล้วหันไปมองภายในร้าน เธอกลัวว่าจะมีใครมองเข้ามาแล้วเห็นว่าเขาทำรุ่มร่ามกับเธอ
“ไปกินก็ได้ ปล่อย
