“ผู้เฒ่าหน้ามึน แผนสูงมาก พี่ขันวางแผนไว้ตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหมคะ”
“พี่จะไม่ปฏิเสธก็แล้วกัน”
รินรดาจ้องหน้าคนหน้ามึน อยากจะข่วนหน้าเขาสักสิบที ทั้งโมโห ทั้งหมั่นไส้ ทั้งเป็นห่วงร้าน
“เร็วสิครับ จะได้กลับร้าน”
รินรดาถอนหายใจแรง ไม่อยากทำตามใจเขา แต่เธออยากกลับร้านแล้ว แค่จูบเดียว แป๊บเดียว ไม่เป็นไรหรอก
รินรดาปลดเข็มขัดนิรภัย แล้วเอนกายไปหาเขา เธอจูบแก้มเขาเบา ๆ แล้วผละออกมา
“ไม่เอาหอมแก้มครับ หนูมานั่งบนตักพี่ แล้วจูบพี่ดี ๆ”
“แต่หนูเพิ่งกินส้มตำปูปลาร้ามานะคะ”
“หนูกินลูกอมแล้ว พี่ก็กินลูกอมแล้วเหมือนกัน จูบกันได้ ไม่มีปัญหากลิ่น”
รินรดาไม่อยากจะเชื่อเลยว่า คนหน้ามึนจะไม่สนอะไรทั้งนั้น ขอแค่ได้จูบกันก็พอ เธอเลยจนปัญญาจะห้าข้ออ้างแล้ว รีบจูบ รีบจบ จะได้กลับร้าน
รินรดาข้ามเกียร์รถไปนั่งคร่อมตักเขา เธอยกสองแขนขึ้นคล้องลำแกร่ง แล้วประกบปากจูบเขาอย่างที่เขาเรียกร้อง
ผู้ใหญ่ขันยิ้มแนบป
