“จะไม่ยอมรับเหรอคะ” รินรดาถามเสียงแข็ง
ผู้ใหญ่ขันยิ้มกว้าง ยิ้มเต็มใบหน้า เขากอดร่างสาวเต็มวงแขน ยกเธอขึ้นมา แล้วพาหมุนไปรอบตัว
รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอกอดลำคอแกร่งไว้แน่นเพราะกลัวตก
“พี่ขัน! ปล่อยหนูลง หนูเวียนหัว”
ผู้ใหญ่ขันหมุนต่ออีกสามรอบแล้วจึงหยุดอย่างที่เธอบอก เขากอดเธอไว้แนบอก จูบลงกลางกระหม่อมหอมกรุ่นซ้ำ ๆ จนรินรดาต้องยกมือขึ้นดันคางสากเอาไว้ และบอกเขาด้วยเสียงดุว่า
“พอได้แล้วค่ะ”
“พี่ดีใจ” ว่าแล้วก็เบี่ยงหน้าหนีมือบาง ก้มลงหอมแก้มเนียนฟอดใหญ่
“พ่อบอกว่าให้พี่ขันรีบยกขันหมากมาขอหนู”
“ภายในหนึ่งเดือน อย่างที่พ่อกำนันบอกเมื่อกี้นี้ใช่ไหม”
“ค่ะ”
“พี่จะรีบจัดการทุกอย่างตามที่พ่อกำนันต้องการ และจะไม่ให้หนูน้อยหน้าใครแน่นอน”
“หนูจะรอขันหมากนะคะ”
“ครับ”
ผู้ใหญ่ขันยิ้มเต็มใบหน้า เขาประคองดวงหน้าเนียนไว้ในสองมือ แล้วก้มลงไปหา
“พี่รักหนู”
ปากอุ่นร้อนประกบลงบนปากอิ่ม
