รินรดาถอนหายใจบางเบา หญิงสาวเบียดตัวเข้าหาความอบอุ่นจากเรือนกายกำยำ
“หนูยังไม่อยากตื่น”
“ไม่อยากตื่นก็นอนต่อได้จนกว่าจะพอใจ”
“หนูจะโดนชาวบ้านนินทาว่า นอนตื่นสาย ไม่รู้จักลุกไปทำกับกับข้าวกับปลาให้ผัวกิน”
ผู้ใหญ่ขันหัวเราะในลำคอ “พี่ทำกินเองได้”
“มีเมียแล้ว ก็ต้องให้เมียทำให้กินสิคะ”
“เป็นเมียพี่ ไม่ต้องทำอะไรเลย จะนอนทั้งวันพี่ก็ไม่ว่า”
รินรดาเงยหน้าขึ้นมองสบตาคม
“ชาวบ้านจะนินทาว่า เมียผู้ใหญ่ขันขี้เกียจสันหลังยาว”
“ก็เรื่องของชาวบ้าน อยากนินทาอะไรก็นินทาไปสิ ไม่เห็นต้องสนใจ พี่รักของพี่ พี่จะตามใจเมียทุกอย่าง หนูไม่ต้องทำอะไรเลย พี่ก็เลี้ยงหนูกับลูกได้สบาย ๆ”
“งั้นหนูจะนอนทั้งวัน นอนจนอ้วนเป็นหมู”
“เป็นหมูพี่ก็รัก”
รินรดาหัวเราะ เธอเบียดตัวเข้าหาเขาอีกนิด ขยับตัวขึ้นไปอีกหน่อย ซุกหน้ากับซอกคอแกร่ง สูดดมกลิ่นหอมแบบผู้ชายอย่างชื่นใจ
“พี่ขันตัวหอมจัง หนูชอบดม”
เมื่อคืนก็แอบดม
