ผู้ใหญ่ขันขยับขึ้นไปนั่งบนโซฟาตัวเดียวกับเมีย อุ้มเธอมานั่งบนตัก กอดเอาไว้เต็มวงแขน เขาหอมกระหม่อมเมียอย่างแสนรักแสนหลง
เมื่อก่อนตอนมีเรื่องน่ายินดี เขามักจะตั้งวงดื่มกับลูกน้อง หรือไม่ก็กินดื่มกับเพื่อน แต่ทุกวันนี้ เวลามีเรื่องน่ายินดี เขาจะรีบกลับบ้าน กลับมาหาเมีย มาบอกเธอด้วยตัวของเขาเอง พอเห็นเธอยิ้มและยินดีไปกับเขา ความรู้สึกยินดีของเขามันท่วมท้นมากกว่าเมื่อก่อนตั้งหลายเท่า การมีใครสักคนอยู่ข้างกาย คอยรับรู้ทุกอย่างในชีวิตไปพร้อมกับเรา มันดีแบบนี้นี่เอง
รินรดานั่งนิ่งอยู่ในอ้อมกอดสามี เธออิงแก้มซบอกกว้าง ปล่อยให้เขากอด ปล่อยให้เขาหอมตามแต่ใจ
“พี่ขัน”
“ครับ”
“เรามีลูกหลาย ๆ ได้ไหมคะ หนูอยากให้ลูกมีเพื่อนเล่น”
“ได้สิครับ”
“แต่...”
รินรดาเงยหน้ามองสบตาสามี
“แต่อะไรหรือครับ”
“แต่...ขันแก่แล้ว หนูกลัวพี่ขันทำไม่ได้”
คนโดนเมียสบประมาทถึงกับคำรามในลำคอ
“พี่ทำได้ พี่ไหว” เขาพูดเ
