3 วันหลังจากนอนโรงพยาบาลของคุณแม่ลูกแฝด วันนี้ปิ่นและแฝดน้อยทั้งสองจะได้กลับไปบ้าน “ วันนี้เราจะได้กลับบ้านกันแล้วนะครับเด็กๆ พ่อถามหน่อยทำไมไม่ร้องไห้กันเลยละ พ่อเห็นเด็กคนอื่นๆเข้าร้องกันลั่นโรงพยาบาลเลยนะ ” สายลมนั่งพูดคุยอยู่กับลูกน้อยออกไป “ ไม่ดีเหรอค่ะ ลูกไม่งอแง ” ปิ่นเอ่ยถามออกไป ดีซะอีกลูกเลี้ยงง่าย “ ก็ดีครับ แต่ร้องไห้บ้างสิมันดูวุ่นวายดี 555“ สายลมเอ่ยพลางกลั้วหัวเราะออกมา นิ้วแกร่งเขี่ยไปที่แก้มนุ่มนิ่มของลูกอย่างนึกหมั่นเขี้ยว เฟยโดนไล่กลับให้ไปทำงานตั้งแต่เย็นวันแรกที่แฝดคลอดออกมาก็ยังไม่ได้กลับมาที่โรงพยาบาลอีกเลย แกร๊ก… ประตูห้องพักฟื้นถูกเปิดเข้ามาตามมาด้วยร่างหนาของพายุ รินลดา เพลิงเดินเข้ามาเพราะทั้ง 3 ตั้งใจมารับสายลมกับหลานๆกลับบ้าน “ ไหนขออุ้มคนตัวเล็กหน่อยนะครับ ห้ามร้องไห้ด้วยร้องไห้เพียะๆเลย “ เพลิงรีบปรี่เข้าไปอุ้มเด็กน้อยพลางเอ่ยหยอกล้อออกไป ” แม่บอ

