มือเรียวของพราวฟ้าแกะเชือกออกให้ปิ่นอย่างทุลักทุเลข้อมือขาวเนียนของทั้งสองเสียดสีไปกับเชือกจนแดงไปทั้งสองข้างแม้จะมีอาการเจ็บบ้างแต่ทั้งสองก็ไม่ปริปากพูดอะไรออกมา ความอดทน ความเข้มแข็งมันมีอยู่ในตัวของสองสาว….
“ อีกนิดนะคะอาปิ่น ” พราวฟ้าเอ่ยบอกปิ่นออกไป ตาที่ไม่สามารถหันไปมองได้เธอใช้เพียงสัมผัสกับสัญชาติญาณเท่านั้นในการแกะเชือก
“ ออกแล้ว ” ไม่นานพราวฟ้าก็สามารถแกะเชือกออกจากข้อมือเล็กของปิ่นได้เมื่อทั้งสองหลุดออกจากพันธนาการของเชือก กระบอกตาสวยกวาดสายตาหาประตูทางออกอื่นแต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มี โกดังขนาดเล็กที่มีประตูเข้าออกแค่เพียงทางเดียว มือเรียวหยิบอาวุธปืนในกระเป๋าสะพายที่เธอสะพายอยู่ออกมาพร้อมทั้งหยิบมือถือออกมากดโทรออกหาสายลมทันที
“ ไปกัน “ ทั้งสองจูงมือกันเดินตรงมายังประตูบานใหญ่ของโกดังอีกมือของปิ่นก็ถือมือถือแนบหูรอปลายสายรับสาย…ไม่นานปลายสายก็กดรับสาย
“ หนูเป็นอะไรไหม ” สายลม
