สายลมเอาแต่นั่งกอดปลอบคนรักอยู่นานสองนาน กว่าอีกคนจะสงบลง ชีวิตที่เจอแต่ความเจ็บปวดมาตลอด ทำให้ปิ่นกลายเป็นคนที่บอบบางมากกับความอ่อนไหวภายในจิตใจ
ร่างบางที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงคนป่วย กระบอกตาสวยเอาแต่จ้องมองออกไปนอกระเบียง เธอมีอาการเหม่อลอยจนน่าเป็นห่วง
“ กินยานะครับ ” สายลมเอ่ยบอกคนตัวเล็กออกไป อีกคนก็นั่งนิ่งทำราวกับไม่ได้ยินในสิ่งที่เขาบอก
“ หนู ไม่รักกันแล้วเหรอ พี่กับลูกอยากมีหนูอยู่ด้วยนะ เราจะต้องอยู่ด้วยกันเลี้ยงลูกไปด้วยกันรอดูลูกๆโตไปด้วยกันนะครับ กินยานะครับ “ มือหนาส่งยาไปให้คนตัวเล็ก กระบอกตาสวยจ้องมองไปในดวงตาสีเทาคู่คมที่ภายในมันมีแต่ภาพของเธอสะท้อนออกมา
“ ลูกจะยังอยู่กับหนูจะไม่ทิ้งหนูไปอีกใช่ไหมคะ จะไม่มีใครทิ้งหนูไปอีกแล้วใช่ไหมคะ ฮือ… ” เรียวปากสวยเอ่ยถามคนพี่ออกไป พลางปล่อยโฮออกมาอีกครั้ง
“ จะไม่มีใครไปจากหนูอีก พวกเราจะต้องได้อยู่ด้วยกันนะครับพี่สัญญาจะ
