“จะไม่ขึ้นมานอนกอดลูกเหรอ” ฉันเอ่ยถามพ่อของลูกที่เขากำลังจะไปนอนตรงที่ประจำหลังจากที่น้องแอมหลับแล้ว
“...” เขาหันมามองหน้าฉันด้วยใบหน้าที่งงงัน
“ไม่มาก็ตามใจ ปิดไฟด้วยนะ” ฉันพลิกตัวนอนกอดลูกสาวแสร้งไม่สนใจเขา
เขาเดินมานั่งลงที่ข้างเตียงฝั่งที่ฉันนอนแล้วก็ยื่นนิ้วชี้มาสะกิดที่แขน ฉันจึงหันไปมอง เขาเอ่ย “ขอคุยด้วยได้ไหม อย่าทำเหมือนให้ความหวังพ่อดิ พ่อคิดไปไกลแล้วนะแม่”
“พรุ่งนี้ได้ไหม วันนี้ง่วงมาก” ฉันเอ่ย ความจริงก็ไม่ได้ง่วงอะไรมากมายหรอก เพียงแค่ยังไม่อยากจะคุย
“งั้นขยับลูกหน่อยดิ อยากกอด” เอิ่ม ฉันจำเป็นต้องทำตามที่เขาขอเหรอ ตีเนียนได้หน้าซื่อมาก
ว่าเขาตีเนียน ทว่าร่างกายฉันขยับลูกไปนอนอีกที่แล้วน่ะสิ เห็นฉันขยับลูกให้ คนตัวโตก็ฉีกยิ้มกว้าง เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้เห็นนานมาก หลังจากที่ฉันขยับลูกให้ ช้างพลายก็ขนหมอนผ้ามานอนข้างกายฉัน
“ขอบคุณนะ” ในขณะที่ฉันนอนกอดน้องแอม ช้างพลายกอดฉ
