72 ที่สุดของหัวใจ
ในขณะที่เหตุการณ์กำลังคับขัน เรณุกาตวัดปลายกระบอกปืนไปที่ชูโชคทำให้อีกฝ่ายชะงัก
"ทำอะไรห้ะ! ทำไมไม่ยิงมัน!!"
"..." สันกรามเล็กขบแน่นด้วยความโกรธแค้น เธอจ้องมองผู้ที่ตนเรียกว่าพ่อมานานหลายปีด้วยความเจ็บปวด "คุณทำแบบนี้ทำไม"
"เรน..ละ..ลูกเป็นอะไร เอาปืนออกไปจากหน้าพ่อเดี๋ยวนี้!"
"คุณยังกล้าเรียกฉันว่าลูกอีกหรอ ทั้งๆที่ลูกของคุณมีแค่พี่ลี!"
"อย่าไปเชื่อมัน! มันกำลังทำให้เราสองคนทะเลาะกันนะ" ชูโชคเสียงสั่นเครือด้วยความกลัว เหตุการณ์มันกลับตาลปัตรตรงที่เรณุกาไม่เลือกยิงหยางเฟย แต่หันไปกระบอกปืนมาหาเขาแทน "อะ..เอาปืนลงก่อน มีอะไรค่อยๆพูดค่อยๆจากันนะ"
"คุณหลอกฉันมานานหลายปี ที่คุณทำแบบนี้เพราะผลประโยชน์ทั้งนั้น!!"
"เรนกำลังเข้าใจผิดนะลูก ที่ทำแบบนี้เพราะว่าพ่อรักลูกนะ"
"หยุดเรียกฉันว่าลูกซักที!" มือเรียวกำกระบอกปืนไว้แน่น ตวาดชูโชคจนสุดเสียงชนิดที่ทุกคนในโกดังต้องสะอึก
