74 สิ่งที่ไม่คาดฝัน
"เรนฟื้นแล้ว!!"
"เกื้อ!"
นุกูลวิ่งถลาเข้าไปด้วยความดีใจทันทีที่เห็นเรณุกาขยับตัว ก่อนที่ปีเตอร์จะเป็นฝ่ายเรียกหมอเข้ามาดูอาการของเธอ เรณุกายังตกอยู่ในความมึนงง พอฟื้นขึ้นมาก็เจอนุกูลกับปีเตอร์
สองคนนี้มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?
"เรนเจ็บตรงไหนมั้ย"
"กะ..เกื้อมาที่นี่..ดะ..ได้ยังไง"
"ค่อยๆลุกนะ" นุกูลประคองร่างของเรณุกาพิงหัวเตียงอย่างเบามือ "เรนหลับไปหนึ่งอาทิตย์แล้วนะ คิดว่าจะไม่ฟื้นซะแล้ว"
"ละ..หลับไปหนึ่งอาทิตย์เลยหรอ" เรณุการีบคว้าน้ำมาดื่มเพราะรู้สึกคอแห้ง นี่เธอหลับไปถึงหนึ่งอาทิตย์เลยหรอ ความทรงจำครั้งสุดท้ายจำได้ว่า...เธอถูกชูโชคยิง และหลังจากนั้นก็ได้สติอีกครั้งที่โรงพยาบาล
ก่อนหลับไปได้ยินหยางเฟยพูดว่า...เจ้าของแหวนวงนี้รักเธอมาก
"ใช่ รู้ไหมว่าเกื้อกับปีเตอร์เป็นห่วงเรนมาก แต่เกื้อก็ดีใจนะที่เรนยังไม่ตาย ทำไมไม่ติดต่อกลับไปบ้าง"
"เรนแค่อยากลืมเรื่องราวร้า
