“สรุปแล้วมันอะไรกันคะพี่คีย์ ทำไมมีคนมา…”
“คนของป้าที่ลอบยิงเรา คนของลุงกล้าโดนคนของลุงเอกจัดการ มันฉุกละหุกหลายฝ่ายลุงกล้าจัดการไม่ทัน” สีหน้าของพี่หมอคีย์เครียดมาก ตอนนี้ปลื้มปลอดภัยแล้วค่ะ ส่วนพี่หมอคีย์รับสายไม่หยุด และได้คนของพี่ทิวมาช่วยคุ้มกันเพิ่ม
มันน่าหนักใจยิ่งกว่าเดิมที่จะต้องห้ามให้คุณปู่ที่อายุเยอะแล้วรับรู้เรื่องนี้เด็ดขาด เนื่องด้วยพี่หมอคีย์กลัวคุณปู่ตกใจจนอาการทรุด
คิดแล้วก็เครียด คือมันเกินไปไหมอะ ฉันแค่จะแต่งงานเองนะ ทำไมต้องทำกันขนาดนี้ อำนาจเงินทำคนใจกล้าขนาดนี้เชียวเหรอ
“เป็นแบบนี้แล้วไม่อยากแต่งเลย” ฉันพูดออกมาตามที่ใจคิด นั่นทำให้พี่หมอคีย์ชะงัก ตอนนี้เราอยู่ที่ห้องพักฟื้น ซึ่งมีปลื้มนอนอยู่บนเตียง ปลื้มโดนยิงสองจุด แต่ไม่ใช่จุดที่สำคัญนัก อาจจะเป็นความโชคดีมั้งคะ
คิดภาพไม่ออกเลยว่าถ้าปลื้มไม่มาผลักพี่หมอคีย์ออก ป่านนี้ฉันกับพี่หมอคีย์จะเป็นยังไง
“ไม่เอาสิ ไม
